Paweł Passini:
Kukła – Kantor//RE//MIX

premiera: 3.07.2011, godz.19, sala komuny// warszawa, ul. Lubelska 30/32, Warszawa

//

reżyseria: Paweł Passini

realizacja: neTTheatre i przyjaciele

przestrzeń: „pokoik wybraźni”

muzyka: (Y)

//

Pałuby, kukły, łątki.

Golemy, manekiny, chochoły.

Utajone, sekretne życie form człekokształtnych

i ich nadludzkie pożądanie duszy.

W ten sposób z kantorowskiego kosmosu wyłania się zjawisko śmierci, a właściwie sfera śmierci – jak to nazywa sam Kantor – i jej nieoczekiwane sąsiedztwo, jakim jest dzieciństwo. To ostatnie rozumiem nie tylko jako czas historyczny, element przeszłości, ale przede wszystkim jako kondycję ludzką – afirmatywny i naiwny stosunek do świata, obcowanie z wyobrażonym na równi z rzeczywistym, swobodną i nieograniczoną kreację, a także incydenty wymykania się jej tworów spod kontroli; radość i strach, euforię i rozpacz – wszystkie przelotne i niepohamowane.

Tu rodzi się i umiera teatr. W tych rejonach spełnia się i niknie.

W najwyższym punkcie swej maestrii aktorstwo od czasu wykreślenia na piasku konturów pierwszej sceny niezmiennie wymaga nadludzkiej odwagi, żarliwej ciekawości i głodu spotkania Innego.

I o tym właśnie nasz dada-poemat będzie tego wieczoru, a także o tym, kto się urodził za późno, kto za wcześnie, a kto się nie urodził wcale.

Obecność i recepcja pracy Tadeusza Kantora w Polsce dotyczy niemal wyłącznie jego prac plastycznych i spektakli. W przypadku tych ostatnich możemy dziś mówić jedynie o ich telewizyjnych i filmowych rejestracjach, w pewnym stopniu również o dokumentacji fotograficznej. Trzeba jednak pamiętać, że Kantor stworzył niezwykle bogaty i ciekawy kosmos tekstów, w którym wokół każdego spektaklu – poczynając od scenariusza, przez zapis partytury, aż po refleksję wywołaną przez kolejne pokazy/odsłony, w których przecież miał bezpośredni udział – powstają fascynujące światy skupione wokół tematu lub „pierwszej przyczyny” przedstawienia. Trudno dziś rozstrzygać, co było pierwsze i stanowiło podstawę dla powstania reszty: tekst czy spektakl. Warto jednak pamiętać, że zarówno forma manifestu (choćby w świetle artystycznych powinowactw z surrealistami), jak również forma dziennika (co szczególnie istotne przez pryzmat zainteresowania dzieciństwem, pamięcią i obecnością przeszłości) to kluczowe odniesienia w twórczości Kantora.

//

Paweł Passini – absolwent Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej. Laureat wielu prestiżowych nagród (m.in. Grand Prix Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy). Wspólnie ze Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea stworzył pierwszy w Europie teatr internetowy neTTheatre. Nominowany do Paszportu Polityki w 2008 roku. Reżyser m.in. „Turandot”, „Alicji w Krainie Czarów”, „Ifigenii w Aulidzie”, „Artaud. Sobowtór i jego teatr”.

//

fragmenty spektaklu:

spektakl odbył się dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m. st. Warszawy w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna” oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego