Teresa Fazan o […,] Agaty Siniarskiej

„Eksperyment, będący podstawową metodą badawczą naukowców, jest także strategią  artystów – w tej banalnej analogii zawiera się klucz do rozumienia współczesnej sztuki choreograficznej. W obu przypadkach kreśli się ramy projektu, zbiera dane empiryczne, bada materię, a później pozwala, by proces w pełni niezależnie odpowiadał na postawione pytania i wyprzedzał niesformułowane jeszcze supozycje. Ani nauka, ani sztuka nie są nastawione na tworzenie produktów, ale stanowią aktywną próbę wchodzenia w interakcję z rzeczywistością – realną bądź spekulatywną. Na horyzoncie pojawiają się nowe technologie i, co za tym idzie, w niedalekiej przeszłości, nowe, zmodyfikowane ciała performerów. Coś, co występuje w „[…,]” głównie na poziomie symbolicznym i żartobliwym: wprowadzenie prywatnej, przeznaczonej dla widzów maszyny performatywnej, czyli 60-stronicowej książeczki, która ma aktywować spektakl i być medium niesionych treści, stanowiswoistą metaforę tego kierunku zmian. Problem coraz dalej idącego zapośredniczania rzeczywistości nie omija przecież przestrzeni sztuki, także teatralnej i tanecznej. Rodzi się więc pytanie: jaki będzie jej ciąg dalszy?”.

Fragment tekstu Teresy Fazan „Przyszłość bez przyszłości”,  w Dwutygodniku

Ta strona używa plików cookie, aby prowadzić statystyki na temat odwiedzin. Kliknij, żeby przeczytać zasady polityki prywatności.
zgadzam się
x