Strefa Ciszy Autobus RE//MIX (Akademia Ruchu)

9 grudnia (niedziela), godz. 19.00

Strefa Ciszy Autobus RE//MIX (Akademia Ruchu)

//

komuna// warszawa

ul. Lubelska 30/32

bilety: 15 zł normalne, 10 zł ulgowe 

[zobacz, jak dojechać]

rezerwacja: rezerwacja@komuna.warszawa.pl

//

Przystanek 1: Akademia Ruchu
Pierwszy raz z Akademią Ruchu zetknęliśmy się blisko 20 lat temu za sprawą naszego wykładowcy – Juliusza Tyszki. Był to jego sztandarowy przykład na to, jak o teatrze można myśleć, jak wyznaczać w nim nowe granice. Wówczas nie do końca zdawaliśmy sobie sprawę, jak bardzo zaważy to na naszych dalszych losach. Z perspektywy czasu, analizując zrealizowane przez nas happeningi, akcje i spektakle, odkrywamy wiele tych świadomych i tych nieuświadomionych inspiracji, a nawet polemicznych odniesień.
Kolejną możliwość odkrywania potencjału przestrzeni otwartej dał nam festiwal maltański. To dzięki niemu poznawaliśmy Turbo Cacahuete, Générik Vapeaur czy legendarny The Living Theatre. Kolejnych przykładów z pewnością jest jeszcze więcej i grzechem byłoby nie wymienić tu np. „Goździków” Piny Bausch.
Inspirowani doświadczeniem innych postanowiliśmy odkrywać MIASTO na własną rękę.
Nauczyliśmy się widzieć je własnymi oczami i opowiadać własnym językiem. Postrzegać jako inspirujący, intrygujący, bezustannie pulsujący konglomerat ludzkich emocji.
Miasto teatralizowane, wytrącane z rutyny, jako przestrzeń w święcie, wspólnocie, ale i miejsce prowokacji, partyzantki miejskiej, poddane wnikliwej obserwacji i krytycznej interwencji.

Przystanek 2: RE//MIX
Remiks w odniesieniu do teatru jest pojęciem bardzo subiektywnym, nie rządzi się bowiem żadnymi jasnymi regułami. Jakkolwiek w muzyce jest dość jasne, że opiera się on na zapożyczeniu formalnym, tak w teatrze może sięgać również do – wspólnej z oryginałem – istoty czy przesłania. Kiedy podejmowaliśmy się udziału w cyklu re//mix, było dla nas oczywiste, że chcemy wybrać dzieło artysty czy formacji, które jest dla nas szczególnie ważne. Emocje zawsze były dla nas w teatrze istotniejsze niż najgenialniejsze nawet formalne rozwiązania, którego jak każdego narzędzia – używać można mniej lub bardziej trafnie.

Przystanek 3: Autobus
„Autobus” Akademii Ruchu to więcej niż spektakl, to niezwykłe, poruszające i graniczne doświadczenie. To dzieło skończone, nie pozostawiające właściwie pola do dyskusji. Odważne i radykalne, stawiające widza w trudnej i niekomfortowej sytuacji. Prowokujący, syntetyczny „żywy obraz”, budzący skrajne emocje.
Niestety nie mieliśmy sposobności obejrzenia tego spektaklu. Nasze wyobrażenia oparte są na własnych intuicjach, kilku rozmowach, opisach i krótkim materiale filmowym. Mimo to decydujemy się zremiksować „Autobus”, by zmierzyć się z legendą – choć pewnie raczej z własnymi o niej wyobrażeniami.
Z pewnością nigdy byśmy się na to nie porwali, gdyby nie fakt, że Akademia Ruchu sama podjęła artystyczną polemikę, wychodząc z tym doświadczeniem w przestrzeń otwartą, realizując w Wetlinie happening, który dziś funkcjonuje pod nazwą „Autobus II”.
Chcemy, by praca nad re//mixem stała się twórczą konfrontacją z realizacją Akademii Ruchu. W takim przypadku wzięcie na warsztat cudzego dzieła to tyle samo, co ustanowienie punktu odniesienia w refleksji nad własnym dorobkiem i dookreślaniu swojej teatralnej tożsamości.

Przystanek 4: 9 grudnia 2012
Naszym naturalnym środowiskiem jest przestrzeń otwarta, miasto – żywy organizm, surowy i do bólu szczery recenzent. Przed nami nie tylko zadanie, by skonfrontować się z Akademią Ruchu, ale również odnaleźć się w nowych warunkach – sali teatralnej. Konwencjonalność przestrzeni scenicznej rodzi w nas teatralną krnąbrność i niezgodę. Mamy nadzieję przekuć je w powodzenie naszej pracy.
Chcemy dociec tego, co dla nas stanowi istotę, by na nowo, wcielona w nasz twór, mogła skutecznie i silnie oddziaływać. Za punkt wyjścia przyjmujemy zasadę odwrotności, przewrotności i zaprzeczenia. Punkt dotarcia określamy jako przyległy, styczny i zbieżny.
Po pokazie odbędzie się spotkanie z twórcami, prowadzone przez Arka Gruszczyńskiego (Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana).

//Teatr Strefa Ciszy
Powstał w 1993 roku w Poznaniu, od początku do teraz kieruje nim Adam Ziajski. Od początku istotną rolę w działaniach Strefy miała interaktywna relacja widza i aktora oraz żywioł karnawałowej, ludycznej zabawy, czego przykłady stanowią kultowe już spektakle Judasze, Wodewil Miejski czy Sąsiad 2000. W wielu ich realizacjach humor i zabawa stawały się przewrotnym narzędziem do demaskowania ludzkich zachowań oraz zasad rządzących życiem społecznym, jak na przykład w Postscriptum, Koktajl z martwą naturą w tle czy Nauce Latania, w których zespół podejmował temat uprzedmiotawianie relacji międzyludzkich i pytania o granice wolności. Eksperymenty z różnymi przestrzeniami gry, estetycznymi i teatralnymi konwencjami zaowocowały m.in. widowiskiem zrealizowanym na fasadzie poznańskiego ratusza – Kuranty; kameralnym spektaklem w prywatnym mieszkaniu – Kwatera; spektaklem granym na pływalni – DNA; fantastyczną, plastyczną wizją świata jako zbiurokratyzowanej maszyny przedstawioną w poznańskiej Starej Rzeźni – 36,6.
// Akademia Ruchu
Teatr będący jednym z fundamentów polskiego teatru alternatywnego, powstał w Warszawie w 1973 r. Jego założycielem i kierownikiem artystycznym jest Wojciech Krukowski. Od samego początku aktywności Akademia Ruchu jest znana jako „teatr zachowań” i narracji wizualnej. Akademia Ruchu jest grupą twórczą działającą na pograniczu różnych dyscyplin – teatru, sztuk wizualnych, sztuki performance i filmu. Cechy wspólne w procesie twórczym Akademii Ruchu to: ruch, przestrzeń i przesłanie społeczne. Związane z tym jest przekonanie, że radykalizm artystyczny i przesłanie społeczne nie muszą się wykluczać. Prace Akademii Ruchu w otwartej przestrzeni miasta, mające od 1974 roku charakter regularnej, ciągłej aktywności (ponad 600 spektakli, zdarzeń i akcji ulicznych) są pierwszym w kraju przykładem tak systematycznych działań grupy twórczej – poza oficjalną sferą kultu sztuki – w przestrzeni „nieartystycznej”; na ulicach, w domach mieszkalnych i strefach przemysłowych.

RE// MIX 2012

Kuratorka: Magda Grudzińska

Pomysłodawca cyklu: Tomasz Plata

Remiks to pojęcie zapożyczone z muzyki: oznacza utwór powstały w wyniku przetworzenia innego utworu. Nie jest po prostu „interpretacją”, podaniem oryginału nowymi środkami wyrazu czy w nowej aranżacji. Choć może zawierać oryginalne fragmenty (tzw. sample), to są one jedynie cytatami. Remiks jest utworem nowym, odnoszącym się treścią lub formą do pierwowzoru.  Twórcy remiksów dyskutują ze swymi mistrzami, nostalgicznie ich wspominają lub na nowo odczytują.

Trwający od 2010 roku cykl RE// MIX to premierowe produkcje odnoszące się do klasycznych dzieł, przede wszystkim z dziedziny teatru i tańca, a także literatury i filmu. Pierwowzory, niektóre już lekko zapomniane, niegdyś zmieniły świadomość osób dziś zajmujących się „dziwnym” teatrem – interdyscyplinarnym, poszukującym, sytuującym się na pograniczu teatru wizualnego, performance art, sztuk plastycznych i działań społecznych. Tworzą swoisty kulturowy kanon, określają gust i styl, są autodefinicją własnych źródeł i inspiracji – punktami odniesienia.

//

zobacz zrelizowane re// mixy http://komuna.warszawa.pl/category/re-mix/

KOLEJNE REMIKSY W 2012:

16-17 grudnia – Monika Strzępka & Paweł Demirski: RE//MIX Dario Fo

//

spektakl odbędzie się dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m. st. Warszawy w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna” oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 

współpraca:

patronat:

 

 

Uwaga konkurs! RE//MIX 2013: CONRAD DRZEWIECKI

RE//MIX 2013: CONRAD DRZEWIECKI

W ramach kolejnej odsłony projektu RE// MIX komuna// warszawa we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca ogłasza otwarty konkurs na projekt wydarzenia artystycznego w siedzibie komuny// warszawa, będącego formą remiksu dzieł choreograficznych.

Przedmiotem tanecznego re// mixu 2013 jest twórczość Conrada Drzewieckiego.

  1. Opis projektu:

Remiks to pojęcie zapożyczone z muzyki: oznacza utwór powstały w wyniku przetworzenia innego utworu. Nie jest po prostu „interpretacją”, wykonaniem oryginału nowymi środkami wyrazu czy w nowej aranżacji. Choć może zawierać oryginalne fragmenty (tzw. sample), to są one jedynie cytatami. Remiks jest utworem nowym, odnoszącym się treścią lub formą do pierwowzoru, dyskutującym z nim lub na nowo odczytującym.

W ramach cyklu re// mix 2013 komuna// warszawa wspólnie z Instytutem Muzyki i Tańca proponuje przeniesienie tej strategii artystycznej na grunt tańca i zmierzenie się z dziełami choreograficznymi Conrada Drzewieckiego.

Na drodze otwartego konkursu przez komisję powołaną wspólnie przez komunę// warszawa i Instytut Muzyki i Tańca wyłonione zostaną dwa projekty, które następnie zostaną zrealizowane i pokazane w siedzibie komuny// warszawa w ramach projektu re // mix 2013.

  1. Regulamin konkursu:
  1. Termin składania projektów: 14 grudnia 2012 na adresy mailowe: konkurs@komuna.warszawa.pl i taniec@imit.org.pl.

  2. Termin ogłoszenia wyników konkursu: 15 stycznia 2013.

  3. Maksymalny budżet projektu to 7.000,00 zł brutto.

  4. Wymagane dokumenty:

  • Założenia merytoryczne projektu (maksymalnie 2 strony znormalizowanego maszynopisu, 3600 znaków);

  • Biogramy artystyczne i portoflio twórców projektu;

  • Planowany budżet, uwzględniający wszystkie koszty projektu, takie jak: honoraria, przejazdy i zakwaterowanie wykonawców i realizatorów projektu, koszty zakupu materiałów technicznych i produkcji, koszty wynajmu dodatkowej sali prób (o ile to konieczne), koszt wypożyczenia sprzętu technicznego niezbędnego do realizacji projektu, w którego posiadaniu nie znajduje się komuna // warszawa, koszt ewentualnych tantiem o ile w trakcie remiksów artysta planuje korzystać z dzieł innych autorów np. muzyki.

  1. Warunki realizacji projektów wybranych w konkursie:

  • Sala komuny// warszawa przy ul. Lubelskiej 30/32, wyposażona w podłogę baletową wraz ze sprzętem technicznym należącym do komuny// warszawa (plan sali i rider techniczny – w załączniku) dostępna na potrzeby prób i pokazu (maksymalnie 7 dni)

  • Wsparcie technika (nagłośnienie i oświetlenie) komuny// warszawa podczas prób i pokazu.

  • Dodatkowy sprzęt techniczny itd., wynajem dodatkowej sali prób, zakup i montaż scenografii, przejazdy, zakwaterowanie twórców, przewóz sprzętu itd. opłacane są w ramach budżetu będącego częścią dokumentacji projektu.

  1. W ramach konkursu komisja powołana wspólnie przez komunę // warszawa i Instytut Muzyki i Tańca wybierze dwa projekty. Komisja będzie brała pod uwagę merytoryczną wartość koncepcji projektu, portfolio artystyczne twórców projektu, ocenę prawidłowości budżetu i możliwości jego realizacji.

  2. Termin realizacji wybranych projektów: luty-czerwiec 2013 (szczegółowe daty prób i pokazów do uzgodnienia).

  3. Wybrane projekty zostaną zaprezentowane dwukrotnie (sobota-niedziela), z możliwością dalszej prezentacji w siedzibie komuny// warszawa, na mocy dalszych ustaleń pomiędzy twórcami a komuną// warszawa.

//

Informacje na temat remiksów zrealizowanych w latach 2010-2012 znajdują się tu: http://komuna.warszawa.pl/category/re-mix/

//

załączniki:

sprzet_techniczny_komuna

plan-sala-lubelska

Toshiya Tsunoda Silos oraz inne kompozycje

KOMUNA//WARSZAWA ZAPRASZA NA KOLEJNE WYDARZENIE Z CYKLU MASZYNY DO SŁUCHANIA:

 

Toshiya Tsunoda Silos  oraz inne kompozycje

9 listopada (piątek), godz. 20.00

Warszawa, ul. Lubelska 30/32

bilety: 10 zł 

Program:

Silos (niepublikowane nagranie)
oraz
Air Vibration Of The Hollow Part In The Middle Of The Buoy Used For Large Ships
Solid Vibration Of The Surface Of A Concreted Wharf Where A Marine Products Market Used To Be

Projekcja dźwięku: The Norman Conquest
Wprowadzenie do utworów: Michał Libera

Jeśli ucho ludzkie to nic innego niż system elementów wprawianych w drżenie przez fale dźwiękowe, to znaczy, że cała rzeczywistość drżąca może być rozumiana jako system słuchania… Co zatem słyszą otaczające nas przedmioty? Na przykład przewód spustowy wiszący na elewacji starego silosu w Yokosuka 10 grudnia 1994 roku? W jaki sposób dociera do niego gwar ulicy i hałas fabryki? Jak bardzo różni się to, od tego co słyszymy my sami? „Silos” to nigdy wcześniej niepublikowana kompozycja Toshiya Tsunody, która – przygotowana zgodnie z zaleceniami artysty do realizacji w komunie// warszawa – będzie stanowiła główny punkt programu czwartej odsłony „Maszyn do słuchania”.

//

Toshiya Tsunoda to kluczowa postać współczesnej muzyki eksperymentalnej. Nominalnie zajmuje się nagrywaniem terenowym, ale jego podejście stało się nurtem samym w sobie, w którym otaczająca nas rzeczywistość ujmowana jest nie z perspektywy ludzkiego ucha, ale innych obiektów słuchających. Uważnie pozycjonując mikrofony, analizując pejzaż dźwiękowy, który domykają oraz możliwe zjawiska akustycznie w nich zachodzące, Tsunoda przenosi nagrywanie terenowe w świat sound artu, instalacji dźwiękowych czy sound designu. Artysta niemal nie występuje na żywo, od czasu do czasu tylko wystawia swoje prace – formatem, któremu pozostaje najwierniejszy jest płyta CD.

//

The Norman Conquest to kompozytor i improwizator, który główne inspiracje czerpie ze sztuki nagrywania. Współzałożyciel i członek zespołu Dokuro, jako reżyser dźwięku pracuje w studiu i na żywo z takimi zespołami jak Cosa Brava Freda Fritha czy Art Bears Songbook.

partytura
partytura

//

Maszyny do słuchania

W jaki sposób dźwięk mówi? W jaki sposób muzyka opowiada? Jak buduje dramaturgię wypowiedzi i jakiego rodzaju argumentów używa? I przede wszystkim: jak usłyszeć opowieści snute za pomocą dźwięku?

Maszyny do słuchania to wynalazki, które splatają w sobie rozwiązania artystyczne, technologiczne i społeczne uczące nas na nowo słuchać otaczającej rzeczywistości. Zwykle czyta się o nich w książkach historycznych. Ale czasem stają się one także inspiracją dla artystów. W ramach cyklu prezentowane są kompozycje, w których to muzycy – a nie historycy – opowiadają historie na temat historii słuchania.

Artyści zaproszeni do udziału w projekcie, we współpracy z kuratorem, tworzą performensy muzyczne specjalnie na okazję swych występów w Warszawie. Są to wybitni muzycy i teoretycy z Polski i Europy, którzy w swych działań zajmują się integracją sztuk i teorii, która nas interesuje.

Kurator:  Michał Libera, socjolog, producent, kurator i krytyk muzyczny. Współpracownik Polskiego Radia (Program II), redaktor serii muzycznej w wydawnictwie słowo/obraz terytoria, współproducent serii płyt poświęconych Studiu Eksperymentalnemu Polskiego Radia w wydawnictwie Bôłt Records, a także serii płyt konceptualno-popowych Populista. Współzałożyciel Fundacji 4.99, organizator koncertów, warsztatów i prób „Playback Play”, „plain.music”, „The Song Is You”. Publikował m.in. w „Glissando”, „Res Publice”, „Kulturze Współczesnej”. Regularny współpracownik Galerii Zachęta, CSW Zamek Ujazdowski, Muzeum Narodowego (Królikarnia). Kurator projektu Katarzyny Krakowiak „Każdy ma prawo do dźwięku”, za który otrzymali specjalne wyróżnienie na tegorocznym 13. Biennale Architektury w Wenecji.

//

Cykl: historie świata w muzyce – edycja 2012

Komuna Otwock – komuna// warszawa w swoich działaniach teatralnych zawsze doceniała i wykorzystywała materię muzyczną. W spektaklach grana jest muzyka na żywo, specjalnie komponowana i odgrywająca wielką rolę dramaturgiczną. W najbliższych latach chcemy część naszej aktywności poświęcić wyłącznie pracy muzycznej. Cykl „Historie świata w muzyce” polega na produkcji i prezentacji specjalnych wydarzeń koncertowych, będących połączeniem performensu i koncertu muzyki współczesnej. W 2011 roku dwa z planowanych pięciu części cyklu stworzyła komuna// warszawa, pozostałe zaproszeni do współpracy artyści z niezależnego środowiska muzycznego: Wojciech Kucharczyk (m.in. lider zespołu Complainer), Tomasz Duda (m.in. Mitch & Mitch) i Anna Zaradny (m.in. Musica Genera). W 2012 roku oodbywa się kolejna część cyklu, 5 wydarzeń pod wspólnym tytułem „Maszyny do słuchania”, których kuratorem jest Michał Libera.

//

Projekt dofinansowany przez UM Warszawa w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna”.

 

patronat:

 

„Sierakowski”. Ostatni pokaz

komuna// warszawa ostatni raz pokaże spektakl „Sierakowski”

Pokaz odbędzie się rok po premierze, w wieczór urodzinowy tytułowego bohatera – 4.11.2012, o g. 19.00, przy ul. Lubelskiej 30/32.

bilety: 15 zł normalne, 10 zł ulgowe

[zobacz, jak dojechać]

rezerwacja: rezerwacja@komuna.warszawa.pl

//

Po intensywnej, rocznej eksploatacji spektaklu (ponad 35 pokazów w Polsce i za granicą) uznaliśmy, że przedstawienie to przestaje być dla nas twórczym wyzwaniem. Ze smutkiem stwierdzamy też, że tezy o chimeryczności ruchów typu Occupy oraz pogubieniu się współczesnej lewicy w obliczu kryzysu, stawiane przez k//w w „Sierakowskim”, okazały się trafne. Nie planujemy więc kontynuacji tych wątków w naszych teatralnych działaniach.

„Sierakowski” będzie jeszcze pokazywany na festiwalach, ale przede wszystkim chcemy poświęcić się przygotowaniu nowych spektakli – premiera „Atatürka” już w grudniu!

//

Pożegnanie z tytułem wzbogacone zostanie o dyskusję o stanie polskiej lewicy z udziałem:

Wandy Nowickiej, posłanki Ruchu Palikota i wicemarszałkini Sejmu,
Krystiana Legierskiego, działacza na rzecz LGBT i radnego Warszawy,
Romana Kurkiewicza, dziennikarza, b. redaktora naczelnego „Przekroju”
oraz
Sławomira Sierakowskiego, prezesa Stowarzyszenia im. S. Brzozowskiego, założyciela i redaktora naczelnego „Krytyki Politycznej”

//

więcej o spektaklu: recenzje, wideo, zdjęcia

oraz recenzje z festiwalu Fringe w Edynburgu

//

spektakl odbędzie się dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m. st. Warszawy w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna” oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 

Wojtek Ziemilski: RE//MIX Laurie Anderson Stany Zjednoczone

13 – 14 października, godz. 19.00

Wojtek Ziemilski: RE//MIX Laurie Anderson Stany Zjednoczone

muzyka: Arturas Bumšteinas

przestrzeń/współpraca/konstrukcja: Wojciech Pustoła

komuna// warszawa

ul. Lubelska 30/32

bilety: 15 zł normalne, 10 zł ulgowe

[zobacz, jak dojechać]

UWAGA! liczba miejsc ograniczona. zalecamy rezerwację: rezerwacja@komuna.warszawa.pl

//

Stany Zjednoczone – to tytuł koncertu i albumu Laurie Anderson, które wziąłem na warsztat. Ciekawe połączenie. Stany, zjednoczone. Stan = state. Statyczność. Nie tylko trwałość, ale coś, co można określić, zawrzeć, co w swojej esencji jest niezmienne. Jeśli się zmieni, to będzie inny stan.

Jak zjednoczyć różne stany? Czy (różne) stany mogą być zjednoczone? Stany to też klasy społeczne. Stan szlachecki, duchowny. Dziś już tak się nie mówi, bo stan jest raz na zawsze ustanowiony. Klasa niby nie lepsza, ale nie wiadomo, skąd się wzięła, więc nie ma takich teologicznych ugruntowań. Klasy zjednoczone – to dopiero oksymoron. Stan, polski stan, ma ten sam źródłosłów, co stanowczość. A więc zdecydowanie. Decyzyjność. Pewien rodzaj władzy, a co za tym idzie, pewien rodzaj przemocy. Stany zjednoczone. Pojęciowy zamek z piasku.

W jaki sposób jednoczymy nasze stany? I jakie mamy opcje? Czy nie jest raczej tak, że zastajemy stany już przez kogoś zjednoczone? Że my tylko pozornie uczestniczymy w ich stanowieniu, jednoczeniu?

W swoim wielogodzinnym spektaklu Anderson nieustannie gra z widzem, wciąż zmieniając tożsamość. Jest kobietą-piosenkarką na scenie, po chwili staje się mężczyzną, odgrywa inną społeczną rolę, potem jest dzieckiem, potem inną kobietą. Raz jest bohaterką, raz komentatorką, raz muzyczką, raz częścią projekcji. Pozwala jej to mówić wieloma głosami, opowiadać historie o swoim kraju z różnych perspektyw, a zarazem stworzyć spektakl, w którym staje się soczewką kalejdoskopu, elementem, który choć sam jest niepozorny, pozwala dostrzec krajobrazy dzikie, obce, trudne, a bez niego nieuchwytne.

To, co udaje jej się jednocześnie osiągnąć, to odczucie, że to, co dzikie, obce, trudne, jest blisko nas. To nie jest jakiś egzotyczny kraj. Czy może inaczej: to nie jest kraj egzotyczny inaczej niż wszystkie inne egzotyczne kraje. I my nie jesteśmy egzotyczni inaczej, nie jesteśmy bardziej „cywilizowani”, ani bardziej „swoi”. Fikcja, którą jesteśmy „my”, świetnie nadaje się do snucia opowieści o odległych ludach i obyczajach.

//

Dać komuś głos.

Dać mu scenę, przewagę, niesprawiedliwą przewagę symboliczną i fizyczną. Wywyższyć, dowartościować.

I dać tekst, swój i jego/jej tekst. Nasze wspólne słowa, żeby cięły.

Żeby były proste i toporne, tak toporne, że aż zawadzające, niepasujące do gotowych pomieszczeń.

Żeby ktoś inny mówił. Ktoś mówi w czyimś imieniu i to jest nieprzyzwoite, bo każdy powinien reprezentować wyłącznie siebie, demokracja bezpośrednia, wtedy nie zbudowalibyśmy pęknięć w autostradach, a tak pęknięciom naszym nie będzie końca i będziemy w nich czytać jak w genealogicznym drzewie.

Nie kończyć. Pozwolić melodii nie domykać się, jak dowcip, w którym nie jesteśmy pewni, czy puenta jest ostateczną puentą, bo jak wie każdy, kto przechodził przez tory we Francji, „Un train peut en cacher un autre” – pociąg może ukrywać inny pociąg i nigdy nie wiesz, którym pociągiem jedzie puenta.

Nie kończyć. Zawieszać głos i prawdę, i dźwięki, niech sobie wiszą. Zapętlać i rozpamiętywać, wybijać słowa jak rytm albo monety. Brzęczące, staroświeckie monety.

Skupić się na ekonomii. Skupić się na tym, na czym się nie znamy, bo nie możemy się znać. Nie możemy, bo jeśli ci, którzy się znają, się nie poznali, my nie możemy się znać. Za to możemy się skupić, patrzeć na wykresy i zależności, zaufać instynktom, poczuć siłę. Skupić się na tym, co nas ustanawia, zanim się ustanowimy. Wyobrazić sobie, jak to było, kiedy w pewnym kraju przez parę wieków funkcjonowały wymienne pieniądze, a potem się z tego pomysłu wycofano. Co też tym ludziom przyszło do głowy? Czy im się nudziło? Czy było im lepiej? Czy lubili brzęczenie słów bardziej od brzęczenia monet? Mieli co robić. Ekonomia słowa: ja ci dam, a ty mi później przyniesiesz. To jest jednoczenie. To nie są stany.

Skupić się na kulturze osobistej. Opowiedzieć o reklamie, w której skrzypek melodią przekonuje dresiarzy, że lepiej jest chodzić do opery niż kraść w parku. Opowiedzieć o pokoleniu, które w to wierzy, bo to nie wymaga rozsądku, nie wymaga stopniowania, nie wymaga żadnej więzi z rzeczywistością, tylko wiary, że skrzypce w tą, park w tamtą, dresiarze wiadomo, w którą. Wymaga wiary, że nadejdzie taki dzień, kiedy wszyscy będą razem siedzieć w operze i wzruszać się do (uniwersalnej, absolutnej) głębi.

Skupić się na dwóch widelcach do ryby. Na tym, kto powinien jeść dwoma widelcami i dlaczego jednak tak.

Skupić się na prawdzie i dobru, i pięknu. Skupić się na prawdzie i dobrze, i pięknie.

Skupić się na stanie. Na ponadczasowości. Na bezczelnych słowach, które korzystają z naszego zagubienia i pakują nam pomysły do głowy. Łączą sylaby i już nie potrafimy oddalić się od pegaza, chociaż dopiero co go nie było.

Skupić się na jednoczeniu.

//

Po pokazie w dniu 13 października odbędzie się spotkanie z twórcami, prowadzone przez Arka Gruszczyńskiego (Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana).

// Wojtek Ziemilski

Reżyser teatralny i artysta wizualny. Tworzy prace na pograniczu teatru, sztuk wizualnych i choreografii. Ukończył kurs reżyserii teatralnej w Fundacji Gulbenkiana w Lizbonie. Przez dłuższy czas mieszkał w Portugalii, gdzie przygotował m.in. spektakl multimedialny Hamlet Light. Po powrocie współpracował z TR Warszawa (jest m.in. autorem instalacji wideo Aktorzy). Prowadzi warsztaty z nowych form eksperymentu w teatrze, m.in. w Instytucie Teatralnym. Autor spektakli Mała narracja, Mapa, Prolog. Pisze bloga o sztuce nowoczesnej: http://new-art.blogspot.com.

 

// Arturas Bumšteinas

Kompozytor/performer muzyki akustycznej oraz elektronicznej, ukończył na Litwie Akademię Muzyki oraz Teatru, fundator i członek kwartetu Twentytwentyone, Zarasai oraz Works and Days, artysta wizualny prezentujący różnorodne projekty w dziesiątkach wystaw w całej Europie. Brał udział w takich festiwalach jak The Holland Festival, Sensoralia/Romaeuropa, Angelica, Avanto, Jauna Muzika, Sonic Circuits, Cut & Splice, Skanumezs, Wundergrund, Full Pull.

 

// Laurie Anderson

Amerykańska artystka eksperymentalna, piosenkarka, plastyczka, reżyserka, pisarka, rzeźbiarka, kompozytorka i performerka. Pierwszy swój performance – symfonię zagraną na klaksonach – wykonała w 1969 roku. W 1972 zdobyła tytuł magistra sztuki w specjalności rzeźba na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Często współpracuje z innymi muzykami, między innymi z Peterem Gabrielem, Lou Reedem, Brianem Eno, Philipem Glassem. Przez dwa lata pracowała jako artysta-rezydent dla NASA, co przyczyniło się do powstania spektaklu The End of the Moon. Działa także na polu nowych mediów: tworzy instalacje multimedialne, konstruuje instrumenty muzyczne, wydała multimedialny CD Puppet Motel.

//

RE// MIX 2012

Kuratorka: Magda Grudzińska

Pomysłodawca cyklu: Tomasz Plata

Remiks to pojęcie zapożyczone z muzyki: oznacza utwór powstały w wyniku przetworzenia innego utworu. Nie jest po prostu „interpretacją”, podaniem oryginału nowymi środkami wyrazu czy
w nowej aranżacji. Choć może zawierać oryginalne fragmenty (tzw. sample), to są one jedynie cytatami. Remiks jest utworem nowym, odnoszącym się treścią lub formą do pierwowzoru.  Twórcy remiksów dyskutują ze swymi mistrzami, nostalgicznie ich wspominają lub na nowo odczytują.

Trwający od 2010 roku cykl RE// MIX to premierowe produkcje odnoszące się do klasycznych dzieł, przede wszystkim z dziedziny teatru i tańca, a także literatury i filmu. Pierwowzory, niektóre już lekko zapomniane, niegdyś zmieniły świadomość osób dziś zajmujących się „dziwnym” teatrem – interdyscyplinarnym, poszukującym, sytuującym się na pograniczu teatru wizualnego, performance art, sztuk plastycznych i działań społecznych. Tworzą swoisty kulturowy kanon, określają gust i styl, są autodefinicją własnych źródeł i inspiracji – punktami odniesienia.

//

KOLEJNE REMIKSY W 2012:

20-21 października – Iza Szostak: RE//MIX Merce Cunningham

27-28 października – Mikołaj Mikołajczyk: RE//MIX Tomaszewski – Mikołajczyk… w poszukiwaniu własnego JA

9 grudnia – Teatr Strefa Ciszy: Autobus RE//MIX (Akademia Ruchu)

16-17 grudnia – Monika Strzępka & Paweł Demirski: RE//MIX Dario Fo

//

spektakl odbędzie się dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m. st. Warszawy w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna” oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 

współpraca:

patronat: