Paweł Passini: KUKŁA – Kantor//RE//MIX

 

Paweł Passini: KUKŁA – Kantor//RE//MIX

niedziela, 3.07, g.19

Warszawa, ul. Lubelska 30/32

bilety: 10 zł

//

[zobacz, jak dojechać]

//

reżyseria: Paweł Passini

realizacja: neTTheatre i przyjaciele

przestrzeń: „pokoik wybraźni”

muzyka: (Y)

//

Pałuby, kukły, łątki.

Golemy, manekiny, chochoły.

Utajone, sekretne życie form człekokształtnych

i ich nadludzkie pożądanie duszy.

W ten sposób z kantorowskiego kosmosu wyłania się zjawisko śmierci, a właściwie sfera śmierci – jak to nazywa sam Kantor – i jej nieoczekiwane sąsiedztwo, jakim jest dzieciństwo. To ostatnie rozumiem nie tylko jako czas historyczny, element przeszłości, ale przede wszystkim jako kondycję ludzką – afirmatywny i naiwny stosunek do świata, obcowanie z wyobrażonym na równi z rzeczywistym, swobodną i nieograniczoną kreację, a także incydenty wymykania się jej tworów spod kontroli; radość i strach, euforię i rozpacz – wszystkie przelotne i niepohamowane.

Tu rodzi się i umiera teatr. W tych rejonach spełnia się i niknie.

W najwyższym punkcie swej maestrii aktorstwo od czasu wykreślenia na piasku konturów pierwszej sceny niezmiennie wymaga nadludzkiej odwagi, żarliwej ciekawości i głodu spotkania Innego.

I o tym właśnie nasz dada-poemat będzie tego wieczoru, a także o tym, kto się urodził za późno, kto za wcześnie, a kto się nie urodził wcale.

Obecność i recepcja pracy Tadeusza Kantora w Polsce dotyczy niemal wyłącznie jego prac plastycznych i spektakli. W przypadku tych ostatnich możemy dziś mówić jedynie o ich telewizyjnych i filmowych rejestracjach, w pewnym stopniu również o dokumentacji fotograficznej. Trzeba jednak pamiętać, że Kantor stworzył niezwykle bogaty i ciekawy kosmos tekstów, w którym wokół każdego spektaklu – poczynając od scenariusza, przez zapis partytury, aż po refleksję wywołaną przez kolejne pokazy/odsłony, w których przecież miał bezpośredni udział – powstają fascynujące światy skupione wokół tematu lub „pierwszej przyczyny” przedstawienia. Trudno dziś rozstrzygać, co było pierwsze i stanowiło podstawę dla powstania reszty: tekst czy spektakl. Warto jednak pamiętać, że zarówno forma manifestu (choćby w świetle artystycznych powinowactw z surrealistami), jak również forma dziennika (co szczególnie istotne przez pryzmat zainteresowania dzieciństwem, pamięcią i obecnością przeszłości) to kluczowe odniesienia w twórczości Kantora.

//

Paweł Passini – absolwent Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej. Laureat wielu prestiżowych nagród (m.in. Grand Prix Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy). Wspólnie ze Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea stworzył pierwszy w Europie teatr internetowy neTTheatre. Nominowany do Paszportu Polityki w 2008 roku. Reżyser m.in. „Turandot”, „Alicji w Krainie Czarów”, „Ifigenii w Aulidzie”, „Artaud. Sobowtór i jego teatr”.

//

remiks to pojęcie zapożyczone z muzyki: oznacza utwór powstały w wyniku przetworzenia innego utworu. Nie jest po prostu „interpretacją”, podaniem oryginału nowymi środkami wyrazu czy w nowej aranżacji. Choć może zawierać oryginalne fragmenty (tzw. sample), to są one jedynie cytatami. remiks jest utworem nowym, odnoszącym się treścią lub formą do pierwowzoru, dyskutującym z nim, nostalgicznie wspominającym lub na nowo odczytującym.

W cyklu re// mix 2011 remiksy to nowe interpretacje klasycznych dzieł, przede wszystkim z dziedziny teatru i tańca, a także literatury i filmu. Dzieła te, niektóre już lekko zapomniane, niegdyś zmieniły świadomość osób dziś zajmujących się „dziwnym” teatrem – interdyscyplinarnym, poszukującym, sytuującym się na pograniczu teatru wizualnego, performance art, sztuk plastycznych i działań społecznych. Tworzą swoisty kulturowy kanon, określają gust i styl, są autodefinicją własnych źródeł i inspiracji – punktami odniesienia. [pomysłodawca cyklu: Tomasz Plata]

//

re// mix 2010:

Wojtek Ziemilski: The Poor Theatre, Wooster Group

Łukasz Chotkowski: Tkacze, F. Castorf

Marcin Liber: Mtm/ La Fura Dels Baus. Remix z pamięci

komuna// warszawa: Kartagina, Akademia Ruchu.

//

re// mix 2011:

komuna// warszawa: Majakowski

Marcin Cecko i Krzysztof Garbaczewski: Białoszewski

Kaya Kołodziejczyk: Anne Teresa De Keersmaeker

Paweł Passini i neTTheatre: Tadeusz Kantor

Weronika Pelczyńska: Akram Khan and Sidi Larbi, Zero degrees

Marcin Liber: David Bowie, Ziggy Stardust

Teatr Cinema: Pina Bausch

Krzysztof Skonieczny: Andrzej Żuławski, Na srebrnym globie

//

spektakl odbędzie się dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m. st. Warszawy w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna” oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
 

 

Cecko/Garbaczewski: MIRON BE

re// mix Cecko/Garbaczewski MIRON BE

7.05.2011, godz.19.30

Warszawa, ul. Lubelska 30/32

wstęp: wolny!

[zobacz, jak dojechać]

//

Kolejna realizacja w ramach cyklu RE// MIX, przygotowana przez głośny duet Marcin Cecko / Krzysztof Garbaczewski, autorów najnowszej, gorąco komentowanej premiery Nowego Teatru „Życie seksualne dzikich”. Pokazywany w komunie// warszawa remiks „Miron Be” stanowi początek prac nad ich nowym projektem teatralnym, którego bohaterem jest Miron Białoszewski.

//

realizacja: Krzysztof Garbaczewski, Marcin Cecko i inni
obsada: Jacek Poniedziałek, Paweł Smagała i inni
wideokomentarz: Mateusz Kanabrodzki

//

„Zaczęło się wszystko od mówienia. Tekst osiąga swoje pełne bycie, gdy jest mówiony na głos. To jedno moje kryterium, a drugie, że to, co ja piszę, jest związane jakoś z tym, co się dzieje dookoła, z językiem mówionym, łowionym. Szukam tych żywych docieków. Żeby robić literaturę, nie należy sięgać do literatury. Trzeba ją robić z czegoś żywszego i innego, właśnie z życia. Z życia i przeżycia. Idzie o to, żeby szło. Miało wzięcie. Działało. Żyło.

Z każdej codzienności robi się rzeczywistość, a więc autentyczność. Nawet jeżeli sztuczną. Zresztą ta sztuczność wyrabiała się przez całe wieki (miasta, cywilizacje, a więc sposoby przekazywania).  Czyli że narosła, rozpleniła się sztuczna natura. No i jest. W tym się rodzimy. I ja też. No i zaczyna się powoli demaskować. Wszystko. I siebie. Wszystko jest godne uwagi.

Staram się dawać w swoich wierszach wyraz nowym kategoriom doznań i pojęć. I to spotyka się często z niezrozumieniem. W moim przekonaniu właśnie wyrażanie nienazwanych uczuć jest celem poezji. Piszę o rzeczach bliskich.

A brzydkość? Nie idzie mi o brzydkość. A jakby nawet szło, to skoro ona zaczyna służyć, cieszyć, to prawie smakuje. Mówię «prawie», bo rozsmakowanie grozi estetyzacją. Tego nie chcę. Zamienianie w piękno zwyczajności. Właśnie do tego się dąży, tego się chce. Rozmaita brzydota kusi, i te schematy; to wszystko napisać, żeby okazało się zajmujące, jako coś właśnie ciekawego i ładnego, pięknego na swój sposób”.

Miron Be

remiks to pojęcie zapożyczone z muzyki: oznacza utwór powstały w wyniku przetworzenia innego utworu. Nie jest po prostu „interpretacją”, podaniem oryginału nowymi środkami wyrazu czy w nowej aranżacji. Choć może zawierać oryginalne fragmenty (tzw. sample), to są one jedynie cytatami. remiks jest utworem nowym, odnoszącym się treścią lub formą do pierwowzoru, dyskutującym z nim, nostalgicznie wspominającym lub na nowo odczytującym.

W cyklu re// mix 2011 remiksy to nowe interpretacje klasycznych dzieł, przede wszystkim z dziedziny teatru i tańca, a także literatury i filmu. Dzieła te, niektóre już lekko zapomniane, niegdyś zmieniły świadomość osób dziś zajmujących się „dziwnym” teatrem – interdyscyplinarnym, poszukującym, sytuującym się na pograniczu teatru wizualnego, performance art, sztuk plastycznych i działań społecznych. Tworzą swoisty kulturowy kanon, określają gust i styl, są autodefinicją własnych źródeł i inspiracji – punktami odniesienia. [pomysłodawca cyklu: Tomasz Plata]

 

re// mix 2010:

Wojtek Ziemilski: The Poor Theatre, Wooster Group

Łukasz Chotkowski: Tkacze, F. Castorf

Marcin Liber: Mtm/ La Fura Dels Baus. Remix z pamięci

komuna// warszawa: Kartagina, Akademia Ruchu.

 

re// mix 2011:

komuna// warszawa: Majakowski

Marcin Cecko i Krzysztof Garbaczewski: Białoszewski

Kaya Kołodziejczyk: Anne Teresa De Keersmaeker (już 21.05)

Weronika Pelczyńska: Akram Khan and Sidi Larbi, Zero degrees

Marcin Liber: David Bowie, Ziggy Stardust

Paweł Passini i neTTheatre: Tadeusz Kantor

Teatr Cinema: Pina Bausch

Krzysztof Skonieczny: Andrzej Żuławski, Na srebrnym globie


spektakl odbędzie się dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m. st. Warszawy w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna” oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego