Strefa Ciszy Autobus RE//MIX (Akademia Ruchu)

9 grudnia (niedziela), godz. 19.00

Strefa Ciszy Autobus RE//MIX (Akademia Ruchu)

//

komuna// warszawa

ul. Lubelska 30/32

bilety: 15 zł normalne, 10 zł ulgowe 

[zobacz, jak dojechać]

rezerwacja: rezerwacja@komuna.warszawa.pl

//

Przystanek 1: Akademia Ruchu
Pierwszy raz z Akademią Ruchu zetknęliśmy się blisko 20 lat temu za sprawą naszego wykładowcy – Juliusza Tyszki. Był to jego sztandarowy przykład na to, jak o teatrze można myśleć, jak wyznaczać w nim nowe granice. Wówczas nie do końca zdawaliśmy sobie sprawę, jak bardzo zaważy to na naszych dalszych losach. Z perspektywy czasu, analizując zrealizowane przez nas happeningi, akcje i spektakle, odkrywamy wiele tych świadomych i tych nieuświadomionych inspiracji, a nawet polemicznych odniesień.
Kolejną możliwość odkrywania potencjału przestrzeni otwartej dał nam festiwal maltański. To dzięki niemu poznawaliśmy Turbo Cacahuete, Générik Vapeaur czy legendarny The Living Theatre. Kolejnych przykładów z pewnością jest jeszcze więcej i grzechem byłoby nie wymienić tu np. „Goździków” Piny Bausch.
Inspirowani doświadczeniem innych postanowiliśmy odkrywać MIASTO na własną rękę.
Nauczyliśmy się widzieć je własnymi oczami i opowiadać własnym językiem. Postrzegać jako inspirujący, intrygujący, bezustannie pulsujący konglomerat ludzkich emocji.
Miasto teatralizowane, wytrącane z rutyny, jako przestrzeń w święcie, wspólnocie, ale i miejsce prowokacji, partyzantki miejskiej, poddane wnikliwej obserwacji i krytycznej interwencji.

Przystanek 2: RE//MIX
Remiks w odniesieniu do teatru jest pojęciem bardzo subiektywnym, nie rządzi się bowiem żadnymi jasnymi regułami. Jakkolwiek w muzyce jest dość jasne, że opiera się on na zapożyczeniu formalnym, tak w teatrze może sięgać również do – wspólnej z oryginałem – istoty czy przesłania. Kiedy podejmowaliśmy się udziału w cyklu re//mix, było dla nas oczywiste, że chcemy wybrać dzieło artysty czy formacji, które jest dla nas szczególnie ważne. Emocje zawsze były dla nas w teatrze istotniejsze niż najgenialniejsze nawet formalne rozwiązania, którego jak każdego narzędzia – używać można mniej lub bardziej trafnie.

Przystanek 3: Autobus
„Autobus” Akademii Ruchu to więcej niż spektakl, to niezwykłe, poruszające i graniczne doświadczenie. To dzieło skończone, nie pozostawiające właściwie pola do dyskusji. Odważne i radykalne, stawiające widza w trudnej i niekomfortowej sytuacji. Prowokujący, syntetyczny „żywy obraz”, budzący skrajne emocje.
Niestety nie mieliśmy sposobności obejrzenia tego spektaklu. Nasze wyobrażenia oparte są na własnych intuicjach, kilku rozmowach, opisach i krótkim materiale filmowym. Mimo to decydujemy się zremiksować „Autobus”, by zmierzyć się z legendą – choć pewnie raczej z własnymi o niej wyobrażeniami.
Z pewnością nigdy byśmy się na to nie porwali, gdyby nie fakt, że Akademia Ruchu sama podjęła artystyczną polemikę, wychodząc z tym doświadczeniem w przestrzeń otwartą, realizując w Wetlinie happening, który dziś funkcjonuje pod nazwą „Autobus II”.
Chcemy, by praca nad re//mixem stała się twórczą konfrontacją z realizacją Akademii Ruchu. W takim przypadku wzięcie na warsztat cudzego dzieła to tyle samo, co ustanowienie punktu odniesienia w refleksji nad własnym dorobkiem i dookreślaniu swojej teatralnej tożsamości.

Przystanek 4: 9 grudnia 2012
Naszym naturalnym środowiskiem jest przestrzeń otwarta, miasto – żywy organizm, surowy i do bólu szczery recenzent. Przed nami nie tylko zadanie, by skonfrontować się z Akademią Ruchu, ale również odnaleźć się w nowych warunkach – sali teatralnej. Konwencjonalność przestrzeni scenicznej rodzi w nas teatralną krnąbrność i niezgodę. Mamy nadzieję przekuć je w powodzenie naszej pracy.
Chcemy dociec tego, co dla nas stanowi istotę, by na nowo, wcielona w nasz twór, mogła skutecznie i silnie oddziaływać. Za punkt wyjścia przyjmujemy zasadę odwrotności, przewrotności i zaprzeczenia. Punkt dotarcia określamy jako przyległy, styczny i zbieżny.
Po pokazie odbędzie się spotkanie z twórcami, prowadzone przez Arka Gruszczyńskiego (Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana).

//Teatr Strefa Ciszy
Powstał w 1993 roku w Poznaniu, od początku do teraz kieruje nim Adam Ziajski. Od początku istotną rolę w działaniach Strefy miała interaktywna relacja widza i aktora oraz żywioł karnawałowej, ludycznej zabawy, czego przykłady stanowią kultowe już spektakle Judasze, Wodewil Miejski czy Sąsiad 2000. W wielu ich realizacjach humor i zabawa stawały się przewrotnym narzędziem do demaskowania ludzkich zachowań oraz zasad rządzących życiem społecznym, jak na przykład w Postscriptum, Koktajl z martwą naturą w tle czy Nauce Latania, w których zespół podejmował temat uprzedmiotawianie relacji międzyludzkich i pytania o granice wolności. Eksperymenty z różnymi przestrzeniami gry, estetycznymi i teatralnymi konwencjami zaowocowały m.in. widowiskiem zrealizowanym na fasadzie poznańskiego ratusza – Kuranty; kameralnym spektaklem w prywatnym mieszkaniu – Kwatera; spektaklem granym na pływalni – DNA; fantastyczną, plastyczną wizją świata jako zbiurokratyzowanej maszyny przedstawioną w poznańskiej Starej Rzeźni – 36,6.
// Akademia Ruchu
Teatr będący jednym z fundamentów polskiego teatru alternatywnego, powstał w Warszawie w 1973 r. Jego założycielem i kierownikiem artystycznym jest Wojciech Krukowski. Od samego początku aktywności Akademia Ruchu jest znana jako „teatr zachowań” i narracji wizualnej. Akademia Ruchu jest grupą twórczą działającą na pograniczu różnych dyscyplin – teatru, sztuk wizualnych, sztuki performance i filmu. Cechy wspólne w procesie twórczym Akademii Ruchu to: ruch, przestrzeń i przesłanie społeczne. Związane z tym jest przekonanie, że radykalizm artystyczny i przesłanie społeczne nie muszą się wykluczać. Prace Akademii Ruchu w otwartej przestrzeni miasta, mające od 1974 roku charakter regularnej, ciągłej aktywności (ponad 600 spektakli, zdarzeń i akcji ulicznych) są pierwszym w kraju przykładem tak systematycznych działań grupy twórczej – poza oficjalną sferą kultu sztuki – w przestrzeni „nieartystycznej”; na ulicach, w domach mieszkalnych i strefach przemysłowych.

RE// MIX 2012

Kuratorka: Magda Grudzińska

Pomysłodawca cyklu: Tomasz Plata

Remiks to pojęcie zapożyczone z muzyki: oznacza utwór powstały w wyniku przetworzenia innego utworu. Nie jest po prostu „interpretacją”, podaniem oryginału nowymi środkami wyrazu czy w nowej aranżacji. Choć może zawierać oryginalne fragmenty (tzw. sample), to są one jedynie cytatami. Remiks jest utworem nowym, odnoszącym się treścią lub formą do pierwowzoru.  Twórcy remiksów dyskutują ze swymi mistrzami, nostalgicznie ich wspominają lub na nowo odczytują.

Trwający od 2010 roku cykl RE// MIX to premierowe produkcje odnoszące się do klasycznych dzieł, przede wszystkim z dziedziny teatru i tańca, a także literatury i filmu. Pierwowzory, niektóre już lekko zapomniane, niegdyś zmieniły świadomość osób dziś zajmujących się „dziwnym” teatrem – interdyscyplinarnym, poszukującym, sytuującym się na pograniczu teatru wizualnego, performance art, sztuk plastycznych i działań społecznych. Tworzą swoisty kulturowy kanon, określają gust i styl, są autodefinicją własnych źródeł i inspiracji – punktami odniesienia.

//

zobacz zrelizowane re// mixy http://komuna.warszawa.pl/category/re-mix/

KOLEJNE REMIKSY W 2012:

16-17 grudnia – Monika Strzępka & Paweł Demirski: RE//MIX Dario Fo

//

spektakl odbędzie się dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m. st. Warszawy w ramach projektu „Teatr jako przestrzeń publiczna” oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 

współpraca:

patronat: