Krajobraz. Minifest. Dzień 1: Klaudia Hartung-Wójciak „Manat. Romans podwodny”

2-4.09.2019

Szczawińska • MaszkiewiczBorkała Grudziński Hartung-Wójciak

Komuna Warszawa zaprasza na pokazy spektakli powstałych w ramach projektu Rezydencji 2019.

Zaprezentowane zostaną prace młodych twórców wyłonionych do programu w ramach open-call: Dobrawy Borkały, Wojciecha Grudzińskiego Klaudii Hartung-Wójciak oraz spektakl Agaty Maszkiewicz (Taki pejzaż) i kuratorki roku: Weroniki Szczawińskiej (Rozmowa o drzewach).

2.09
19.00 Klaudia Hartung-Wójciak „MANAT. ROMANS PODWODNY”
20.30 Wojciech Grudziński „RODOS”

3.09
19.00 Dobrawa Borkała „JAŚNIENIE”
20.30 Agata Maszkiewicz „TAKI PEJZAŻ”

4.03
19.00 Weronika Szczawińska „ROZMOWA O DRZEWACH”


KLAUDIA HARTUNG-WÓJCIAK
Manat. Romans podwodny

Manat to harlequin o Harlequinie, czyli transformacyjny romans performatywny dystrybutorek, pracowników, czytelników, czytelniczek i innych osób związanych z przemysłem harlequinowym lat 90. Obecnie – siedemdziesiąt lat po wydaniu w Toronto The Manatee, pierwszej pozycji serii – harlequiny wydawane są w ponad trzydziestu różnych językach na sześciu kontynentach. W polskim krajobrazie transformacyjnym wydawnictwo pojawiło się w roku 1991. Uruchamiając wówczas szeroko zakrojoną akcję promocyjną, wkrótce stało się fenomenem społeczno-kulturowym. Co łączy wydawnictwo Harlequin ze zbiorami Zachęty, polskie gastarbeiterki z walentynkowym Pałacem Kultury i Nauki, ortalionowych przedsiębiorców z manatami, a Festiwal Piosenki w Opolu z włoską gwiazdą

harlequinowych okładek Fabio Lanzonim? Jaki potencjał polityczny ma kartografia romansowych światów wyobrażonych? Wychodząc od landscape, rozumianego za hindusko-amerykańskim antropologiem Arjunem Appaduraiem jako światy wyobrażone, zmieniające dotychczasowe mechanizmy wytwarzania wspólnoty i podmiotowości,

proponujemy retrofuturystyczny krajobraz nie-miejsc. Nie-miejsc leżących w przestrzeniach pomiędzy – kartografią ciała pożądanego a campowością afektów, ekonomią miłosnych landschaftów i potencjałem emancypacyjnym landscape.

obsada: Natasza Aleksandrowitch, Małgorzata Biela, Sebastian Grygo, Weronika Łukaszewska, Filip Perkowski, Marcin Wojciechowski
muzyka: Piotr Peszat
przestrzeń, scenografia: Paula Grocholska
reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński
konsultacja wokalna: Piotr Markowski
konsultacja choreograficzna: Weronika Pelczyńska


WOJCIECH GRUDZIŃSKI
RODOS

W żargonie działkowców „byłem na RODOS” nawiązuje do taniego wypoczynku na łonie natury. RODOS (Rodzinne Ogrody Działkowe Ogrodzone Siatką) są kojarzone z rekreacją i relaksem. To również przestrzeń pełna zagadek i tajemnic, miejsce odosobnienia, gdzie łatwiej ukryć coś „niestosownego”. Projekt RODOS to nie tylko wycieczka krajoznawcza, ale też cruising podziemia działkowców.

W RODOS usłyszymy miłosne piosenki i strofy pełne żalu, zobaczymy potyczki i umizgi. Wieczorem, gdy labirynt działek spowije dym grilla, gdy poziomki i czereśnie odetchną ciężko po całym dniu słońca, a trawniki nastroszą się pod wpływem wieczornej rosy, poznamy działkowych bohaterów, amantów i komediantów, usłyszymy baśnie i prawdziwe historie. Gdy opróżnione zostaną gąsiorki z pędzonym winem, a ciężar kaszanki ukołysze nas do snu – RODOS odkryje przed nami inne, bardziej nieokrzesane oblicze; tuż pod miastem, obok blokowisk i supermarketów, rozpocznie się seans, w którym farsa i komedia spotkają się z najczystszą tragedią. Podmiejskie pasterki i hultaje, rabusie i przykładne gospodynie zatańczą razem, dając susa przez grządki marchwi i krzewy jeżyn, na spotkanie przygody, która zdarzyć się może tylko w RODOS.

koncepcja, choreografia: Wojciech Grudziński
performance: Aleksandra Bożek-Muszyńska, Wojciech Grudziński, Oskar Malinowski
dramaturgia: Joanna Ostrowska, Paweł Soszyński
muzyka: Wojtek Blecharz
scenografia, wizualizacje: Rafał Dominik
reżyseria światła: Aleksandr Prowaliński
kostiumy: Natalia Mleczak
wideo: Bartek Zalewski


DOBRAWA BORKAŁA
Symfonia oddechowa. Jaśnienie.

Oddech jako automatyczna funkcja organizmu jest aktem nieustannego stawania się, wymiany z otoczeniem, otwierania organizmu na świat. Wewnętrzne i zewnętrzne, intymne i kolektywne, osobiste i polityczne łączą się poprzez respirację. Pulsacje pojedynczego organizmu, wchodząc w relację z pulsacjami innych organizmów, poszukują wspólnego rytmu, a rytm indywidualnego oddychania podąża za kolektywnym tempem, doświadczając bezdechu.

Wydarzenie performatywne Jaśnienie zaprasza widza do podążania za swoim naturalnym oddechem. Powietrze płynnie przechodzi pomiędzy uczestnikami, budując ich ciało, a wszystkim towarzyszy przewodniczka – muszla Rosada.

koncepcja i aktywacja chóru: Dobrawa Borkała
performance: Dobrawa Borkała oraz EChO ( Eksperymentalny Chór Oddechowy): Robert Bigus, Barbara Borkała, Manana Chyb, Anna Jurkiewicz, Agata Mamczur, Olga Ozierańska, Nadia Szypilow, Aleksander Wawrzyniak, gościnnie Edka Jarząb
współpraca dźwiękowa: Edka Jarząb
przestrzeń, kostiumy: Marta Szypulska
reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński
konsultacja performatywna: Anna Nowicka
konsultacja dramaturgiczna: Anka Herbut
konsultacja muzyczna: Wojtek Blecharz


Agata Maszkiewicz
Taki pejzaż

Premiera: 9–11.05.2019

Nowa przestrzeń. Białe ściany, skrzypiąca, drewniana podłoga.

Agata, Vincent i Christophe w nowej przestrzeni. Białe ściany, skrzypiąca, drewniana podłoga. Okna bez zasłon. Agata, Vincent i Christophe, skrzypiąca, drewniana podłoga. Okna bez zasłon. Dwie kolumny.

W rogu czarny podest. (2 tygodnie. Zima.) Agata pod czarnym podestem na kółkach, Vincent świeci lampą, Christophe słucha. Natalia patrzy. Hanna siada pod ścianą, Leon staje za Joanną. Olga leży przy Zbyszku. Agnieszka zasłania widok Mateuszowi. Marek dotyka Waldka. Piotr podchodzi bliżej, Agata znika. Jan nie zna pani Abdoulaye. Piotr unika Tomka. Pani Danuta wychodzi. Taki pejzaż we wnętrzach Komuny Warszawa.

pomysł, wykonanie: Agata Maszkiewicz, Vincent Tirmarche, Christophe Demarthe
tekst: Vincent Tirmarche, Agata Maszkiewicz
muzyka: Christophe Demarthe
kostiumy: Natalia Mleczak


Weronika Szczawińska
Rozmowa o drzewach

Premiera: 6–8.06.2019

Spektakl w reżyserii Weroniki Szczawińskiej poświęcony jest krajobrazowi zredukowanemu do jednego obiektu zainteresowań: drzewa. Drzewa jako obiektu fizycznego i obiektu fantazji; drzewa naturalnego i czysto estetycznego; drzewa jako podmiotu poezji i polityki; drzewa jako istoty związanej z popterapiami znerwicowanej współczesności. Prowadzić nas będą między innymi drzewne wiersze Bertolta Brechta, spacery po lesie oraz shinrin-yoku.

współtwórcy i wykonawcy: Aleksandra Gryka, Małgorzata Pauka, Maciej Pesta, Katarzyna Sikora, Marta Szypulska, Piotr Wawer jr.


Kolejne pokazy cyklu Krajobraz:

Krajobraz / Urbacki

Prezentacja dedykowana pamięci Rafała Urbackiego, artysty zaproszonego do programu Rezydencji, zmarłego przed zakończeniem projektu.

premiera 6.12.2019


Fatamorgana
reż. Grzegorz Laszuk

Fatamorgana to specyficzna odmiana „krajobrazu”. Nałożenie wyobraźni i załamania fal świetlnych. Wiadomo, jaki jest mechanizm fizyczny powstawania fatamorgany. A jakie są psychiczne konsekwencje? Zaginione okręty płynące za powidokiem nowego lądu, nieistniejące wyspy nanoszone na mapy, utopijne wizje, rewolucje – wszystko to, co skryte tuż za horyzontem i czego tak bardzo pragniemy.

Spektakl Fatamorgana opowie o wiecznej podróży poza horyzont.

premiera 28.12.2019


o projekcie:

Rezydencje 2019 / Krajobraz

Rok 2019 będzie w Komunie Warszawa rokiem KRAJOBRAZU.

Rokiem landscape i landschaft, i paysage.

Rokiem krajobrazu jako możliwego gatunku teatralnego, krajobrazu performatywnego i performowanego. Rokiem multidyscyplinarnych krajobrazów, które w przestrzeniach Komuny powołają zaproszeni artyści i artystki.

Wyobraź sobie swój krajobraz.

Czy Twój krajobraz jest naturalny, czy też wcale nie? Czy jesteś w nim? Czy raczej na niego patrzysz? Doświadczasz czy opisujesz? A może myślisz o tym jeszcze zupełnie inaczej?

Idiom kuratorski roku 2019 to „Krajobraz”. Hasło to może kojarzyć się z wieloma dziedzinami: zarówno z naukami humanistycznymi, społecznymi, sztuką, jak też z naukami przyrodniczymi. Celem tak sformułowanego idiomu jest więc zainspirowanie twórców szeroko pojętych sztuk performatywnych do stworzenia prac multidyscyplinarnych, przekraczających granice wąsko zdefiniowanych dyscyplin, prac opartych na nieoczywistych współpracach i skojarzeniach. Idea „krajobrazu” została zarysowana szeroko – tak aby nie narzucać twórczyniom i twórcom żadnej perspektywy, ale zasugerować zarazem kilka podstawowych punktów wyjścia. Słowo „krajobraz” i jego idea mogą odnosić się do czegoś istniejącego (lub postrzeganego), lecz także do jego reprezentacji. Stąd praca nad performensem „krajobrazowym” zakłada twórcze negocjacje pomiędzy doświadczeniem a reprezentacją (oraz namysł nad regułami reprezentacji). Krajobraz to także coś postrzeganego, praca nad nim obejmuje więc również namysł nad współczesnymi reżimami widzialności i niewidzialności. Zadajemy też pytanie o „naturalność” krajobrazu, wpisując się w istotne rozmowy dotyczące sztuki w dobie antropocenu. Idea „krajobrazu” odwołuje się także do nurtu refleksji teoretycznej ujmującego przestrzeń teatru (czy też szerzej: sztuk performatywnych) jako swoistej landscape art. Inspirujemy się sztukami wizualnymi, które już dawno podjęły dyskusję nad ideą krajobrazu. Celem roku kuratorskiego ma być powstanie prac, które przedstawią widowni mapę krajobrazów współczesności, zrealizowanych przy użyciu rozmaitych mediów i estetyk.


Hub Kultury: Program Rezydencji Artystycznych w Komunie Warszawa.

Komuna Warszawa rozpoczyna w 2019 roku nowatorski program rezydencyjny łączący wsparcie dla młodych artystów z merytoryczną opieką i bogatym programem prezentacji.

Każdy sezon programu będzie miał swojego gościnnego kuratora, który określi temat wiodący sezonu, tworząc kontekst i inspirację merytoryczną dla nowych prac powstających w ramach programu.

Kuratorami rezydencji 2019–2022 będą:
Weronika Szczawińska (2019),
Tim Etchells / Marta Keil / Grzegorz Reske (2020),
Markus Öhrn (2021),
Anna Smolar (2022).

Rolą kuratora będzie opieka nad uczestnikami rezydencji i kursów mistrzowskich oraz przygotowanie własnego spektaklu mistrzowskiego. W ramach każdego z czterech sezonów powstaną spektakle połączone jednym tematem, ale opisywanym na różne artystyczne sposoby i z różnych pokoleniowych perspektyw.

Celem programu jest nie tylko umożliwienie samodzielnej i swobodnej pracy twórczej, lecz przede wszystkim prezentacja jej efektów i pomoc we włączeniu do szerszego obiegu sztuki.

Program będzie podzielony na trzy sekcje:

  • Coroczne 8-tygodniowe letnie kursy mistrzowskie – dla artystów (do 30. roku życia) wyłonionych w open call. Kursy mistrzowskie prowadzone pod opieką kuratora umożliwią stworzenie prac i ich publiczną prezentację. Jeden z projektów zostanie rozwinięty do pełnoformatowego spektaklu.
  • Rezydencje dla zaproszonych przez Komunę i kuratora sezonu artystów (do 40. roku życia). Rezultatem każdej rezydencji ma być praca performatywna / spektakl.
  • Spektakle przygotowane przez kuratora sezonu oraz przez Komunę Warszawa.

Opiekunem programowym i naukowym Rezydencji jest Tomasz Plata, zastępca dyrektora Teatru Studio oraz prorektor Akademii Teatralnej w Warszawie.


projekt realizowany dzięki wsparciu Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy

Data

02 Wrz 2019

Więcej informacji

Czytaj więcej

Lokalizacja

Komuna Warszawa, ul. Lubelska 30/32
KUP BILET