Szukaj
Close this search box.

Lokalizacja

PERFORMANCE

TEATR AR.50: RE/MIXY akcji z lat 70., 80. i 90.

Data

15 06 2024

Godzina

19:00

Cena

40 / 50 zł

W jubileuszowy weekend 15–16 czerwca zapraszamy na pokaz remiksów pięciu słynnych akcji AR. Pięcioro członków grupy przygotowuje je w parach z performerkami i performerami młodszego pokolenia.

Artystki i artyści RE/MIXÓW:

Jolanta Krukowska / Weronika Szczawińska Piosenka (1995)
Janusz Bałdyga / Grzegorz Laszuk Autobus (1975)
Krzysztof Żwirblis / Maria Stokłosa Życie codzienne po Wielkiej Rewolucji Francuskiej (1980)
Cezary Marczak / Dominik Więcek Inne tańce (1982)
Zbigniew Olkiewicz / Barbara Kinga Majewska Kartagina (1986)

“Piosenka” (1995)

Jolanta Krukowska – aktorka, performerka, współzałożycielka Akademii Ruchu. Była uczennicą Haliny Hulanickiej, która kształciła się m.in. u Izadory Duncan.  Równolegle z projektami AR, od połowy lat 80., realizuje własne prace z pogranicza teatru i performansu. Przez wiele lat prowadziła warsztaty twórcze z zakresu świadomości ciała i treningu ruchowego aktora.

Weronika Szczawińska – reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni i performerka. W swoich pracach łączy osobistą perspektywę z ważną tematyką społeczną. Obroniła doktorat w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Współpracowała m.in. z Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, warszawskim Teatrem Powszechnym, TR Warszawa, Wrocławskim Teatrem Współczesnym. Kilkukrotnie z Komuną Warszawa. Za zrealizowane tu „Nigdy więcej wojny” i „Rozmowę o drzewach” oraz „Po prostu” wystawione w ramach Instytutu Sztuk otrzymała w 2019 roku Paszport „Polityki”.

“Autobus” (1975)

Janusz Bałdyga – profesor Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, gdzie prowadzi Pracownię Sztuki Performance na Wydziale Rzeźby. W Akademii Ruchu od 1979 roku. Zajmuje się działaniami typu performance, wypracował oryginalny charakter wypowiedzi artystycznych, w których konsekwentnie redukuje język i środki artykulacji. W jego pracach ogromne znaczenie ma wyczucie przestrzeni i jej uwarunkowań oraz dynamika jaką wnosi obecność człowieka. Ciało artysty staje się elementem konstrukcyjnym, narzędziem opisania przestrzeni i świadectwem zmagania z materią.

Grzegorz Laszuk – reżyser, grafik, performer, aktywista, współzałożyciel Komuny Warszawa. Autor ponad 50 spektakli i akcji teatralnych zaangażowanych politycznie albo opowiadających o zaangażowaniu politycznym. Pomysłodawca i uczestnik wielu kolektywnych działań, m.in. projektu internetowego Radio Kapitał.

“Życie codzienne po Wielkiej Rewolucji Francuskiej “(1980)

Krzysztof Żwirblis – aktor-performer, twórca sztuk wizualnych, kurator i krytyk sztuki. W Akademii Ruchu od 1976 roku. W latach 90. prowadził Galerię AR w Kino.Teatr.Tęcza, a od 2007 do 2012 roku Galerię Studio. Oprócz wystaw realizuje wielodniowe akcje społeczno-artystyczne i warsztaty miejskich akcji performatywnych.

Maria Stokłosa – choreografka, tancerka, performerka. W swoich pracach łączy choreografię z praktyką improwizacji tańca. Jest zaangażowana w wiele działań na rzecz rozwoju choreografii eksperymentalnej – jako inicjatorka projektów edukacyjnych i nauczycielka, a także jako prezeska Fundacji Burdąg i członkini Centrum w Ruchu.

“Inne tańce” (1982)

Cezary Marczak – aktor i architekt krajobrazu. W Akademii Ruchu od 1973 roku. Równolegle, od lat 80. realizuje autorskie projekty performatywne i roślinne instalacje w ramach projektów artystycznych.

Dominik Więcek – tancerz, choreograf, performer, fotograf mody i stylista. Jego prace charakteryzuje lekkość formy, balansowanie na przecięciu sztuk i gatunków teatralnych oraz zabawa z własnym wizerunkiem. Pół roku temu w Komunie Warszawa zrealizował głośne „Glory Game”.

“Kartagina” (1986)

Zbigniew Olkiewicz – aktor, reżyser, performer. W Akademii Ruchu od 1974 roku. Od lat 80. równolegle realizuje autorskie projekty m.in. Polsce, Hiszpanii, Argentynie i Francji.

Barbara Kinga Majewska –
klasycznie wykształcona muzyczka specjalizująca się we współczesnej muzyce wokalnej, kompozytorka i autorka instalacji dźwiękowych. Bada sprawczość ludzkiego głosu w ujęciu intermedialnym (występy na żywo, instalacja dźwiękowa, tekst). Wychodząc poza to, co słyszalne, jej praktyka koncentruje się na pozamuzycznych kontekstach śpiewu, które wzmacniają głos w całym kanonie zachodniej tradycji muzycznej. W swoich pracach celuje w odziedziczone fantazje dotyczące aktu śpiewania i balansuje na granicy, gdzie sam głos staje się piosenką.

Zespół kuratorski: Zofia Dworakowska, Tomasz Plata, Grzegorz Laszuk

od lewej: “English Lesson”, 1982; “Inne tańce”, 1982; “Kartagina”, 1986
fot. Jan Pieniążek / Teatr Akademia Ruchu

Od kuratorów:

Kilka tysięcy performansów na ulicach miast i miasteczek – w Polsce, Europie oraz Ameryce. Kilkanaście wybitnych przedstawień teatralnych i wystąpień na największych światowych festiwalach, m.in. Documenta, Performa, Santarcangelo. Stale podtrzymywana aktywność w sferze społecznej, w tym kilka powołanych do życia ośrodków kultury niezależnej (Dziekanka, Dom Kultury Cora, Kino-Teatr-Tęcza). Znaczący wpływ na kształt formacyjnego okresu działalności CSW Zamek Ujazdowski. Książki, pisma, filmy, seminaria. To i jeszcze dużo więcej – to dorobek Akademii Ruchu, bodaj najważniejszej formacji w rodzimym teatrze pozainstytucjonalnym ostatniego półwiecza.

Od 10 lat, od śmierci swego założyciela i lidera Wojciecha Krukowskiego, Akademia działa w trybie swoistego uśpienia. Nie powstają nowe spektakle czy akcje, członkowie grupy zajmują się jednak opieką nad archiwami, a także własnymi praktykami twórczymi.
Jubileuszowy projekt AR.50 to próba skonfrontowania doświadczeń pięciorga performerów Akademii z twórczyniami i twórcami młodszych pokoleń. Zamysł jest bezprecedensowy: na podobne działanie nie zdecydował się dotąd bodaj nikt inny z rodzimych klasyków sztuk performatywnych.
AR.50 przypomina historię (działaniom na scenie towarzyszy wystawa ze starannie wybranymi materiałami dokumentalnymi), oddaje hołd, ale i wprawia archiwum w ruch, odważnie testuje zawarte w nim możliwości. Tym samym Komuna Warszawa, powiązana z Akademią długimi relacjami przyjaźni i współpracy, po raz kolejny – jak przed laty w projekcie „RE//MIX” – sprawdza formułę „żywego archiwum” sztuk performatywnych, archiwum przywołującego przeszłość poprzez działanie, reinterpretację, reperformans.

od lewej: “Życie codzienne po Wielkiej Rewolucji Francuskiej”, 1980 i “Piosenka”, 1995
fot. Jan Pieniążek / Teatr Akademia Ruchu

Autobus, 1975
Spektakl zaprezentowano po raz pierwszy w maju 1975 roku w warszawskiej Dziekance. Decyzja o stworzeniu dzieła pozbawionego akcji i posługującego się wyłącznie obrazem była znaczącym odstępstwem od przyjętych konwencji teatralnych. Spektakl ukazywał grupę figuralną – pasażerów i kierowcę autobusu – zastygłą w długotrwałym bezruchu na niewidocznym podeście. Ich śladowa ekspresja wynikała z fizjologicznych przemian spowodowanych znieruchomieniem i poddaniem silnemu światłu reflektorów.

Życie Codzienne po Wielkiej Rewolucji Francuskiej, 1980
Akcję spektaklu tworzył zbiór zachowań codziennych, najbardziej typowych dla obrazu Polski lat osiemdziesiątych. Fakty te zostały przeniesione z rzeczywistości życia we wnętrze symbolicznego, białego sześcianu “sceny”, z respektem dla obiektywnej, a więc niezależnej od emocjonalnych impresji prawdy. Życie Codzienne… to collage sytuacji, które pozostając dokumentami swego czasu nabierają znaczeń metaforycznych i komentujących. Dynamikę spektaklu, w którym miary czasowe akcji scenicznych często zrównują się z przepływem czasu realnego, opierała się również na potraktowaniu wizualno – rytmicznej struktury akcji jako wartości autonomicznej.

Inne tańce, 1982
Zbiór 16 krótkich obrazków nazywanych tu tańcami, z których każdy jest osobnym znakiem teatralnym. Motywy tańców inspirowane są różnymi, często przeciwstawnymi stereotypami zachowań społecznych. Widzenie to jest determinowane przeżyciem: zarówno uczestnictwa w faktach społecznych – jak i ich mitologii. Utaneczniający zachowania codzienne aktor stara się wskazać różnorodne psychozy grup społecznych w Polsce współczesnej. Najbliżej własnej, indywidualnej prawdy staje się schodząc ze sceny. Tańcom towarzyszy muzyka polskich zespołów “new wave” (Białe Wulkany, Brygada Kryzys)

Kartagina, 1986
Spektakl był próbą wyrażenia idei społeczeństwa, które trwa mimo kryzysu jego struktur. Motywem przyjętym w wyjściowym punkcie pracy nad formą spektaklu jest “stan krytyczny”. Odnosi się to zarówno do modelowej sytuacji grupy społecznej, jak i jej świadomości. W “Kartaginie” wizualny znak kryzysu tworzy geometryczna płaszczyzna dzieląca przestrzeń akcji i zmieniająca swoje położenie w kolejnych jej sekwencjach. Ten znak jest barierą ograniczającą naturalny rozwój aktywności grupy i jednostek, ale także inspirującą tę aktywność i determinującą jej przemiany. Tworzy to sugestię nieskończoności cyklów, porywów i działań, w imię zachowania postawy czynnej. Ale, czy sam fakt odnawiającej się, jednokierunkowej aktywności może pozostać jedynym optymizującym argumentem?

Piosenka, 1995
Pole gry było przekreślone po przekątnej czerwoną ścianą wypełniającą całą przestrzeń akcji. Struktura spektaklu odpowiadała konstrukcji piosenki. Poszczególne “zwrotki” to dialogowe sceny z udziałem za każdym razem innej pary aktorów podejmujących działania wynikające z ich wcześniejszego spotkania w poszukiwaniu wspólnego motywu pracy, wspólnej inspiracji – co wymagało zarówno zbliżenia koncepcji estetycznych jak i wspólnej interpretacji odmiennych doświadczeń jednostkowych doświadczeń życiowych, oraz wspólnego przeżycia pracy w teatrze. Powtarzający się “refren” akcji to pojawiający się co jakiś czas motyw orszaku, w którym również aktorzy ubrani byli w białe suknie ślubne i pochylali się nad białym wózkiem dziecięcym, z którego wiał wiatr poruszający szaty, włosy i białą flagę wzniesioną ponad tą grupą. Z taśmy magnetofonowej odtwarzane były fragmenty wiersza Marcina Świetlickiego, zaczynającego się od słów: “Ta rewolucja, te zdarzenia straszne…”. Motyw dialogowych dotykających wątków autobiograficznych akcji aktorów to przede wszystkim ponawiane próby autoidentyfikacji wobec kontekstu zmian polityczno-społecznych i doświadczeń pracy teatru. Akcji spektaklu towarzyszy powracający regularnie motyw wykonywanej przez Laurie Anderson piosenki “Coming Together” z muzyką Fredericka Rzewskiego.

Wydarzenie dofinansowane przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach projektu Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury.


Ta strona używa plików cookie, aby prowadzić statystyki na temat odwiedzin.