Komuna Warszawa – rezydencje 2019–2022 | Komuna Warszawa

Komuna Warszawa – rezydencje 2019–2022

W 2019 roku Komuna Warszawa rozpoczyna nowatorski program rezydencyjny łączący wsparcie dla młodych artystów z merytoryczną opieką i bogatym programem prezentacji.

Każdy sezon programu będzie miał swojego gościnnego kuratora, który określi temat wiodący sezonu, tworząc kontekst i inspirację merytoryczną dla nowych prac powstających w ramach programu.

Kuratorami rezydencji 2019–2022 będą:
Weronika Szczawińska,
Tim Etchells / Marta Keil / Grzegorz Reske,
Markus Öhrn,
Anna Smolar.

Rolą kuratora będzie opieka nad uczestnikami rezydencji i kursów mistrzowskich oraz przygotowanie własnego spektaklu mistrzowskiego.

W ramach każdego z czterech sezonów powstaną spektakle połączone jednym tematem, ale opisywanym na różne artystyczne sposoby i z różnych pokoleniowych perspektyw.

Celem programu jest nie tylko umożliwienie samodzielnej i swobodnej pracy twórczej, lecz przede wszystkim prezentacja jej efektów i pomoc we włączeniu do szerszego obiegu sztuki.

Program będzie podzielony na trzy sekcje:

A.

Coroczne 8-tygodniowe letnie kursy mistrzowskie – dla artystów (do 30. roku życia) wyłonionych w open call. Kursy mistrzowskie prowadzone pod opieką kuratora umożliwią stworzenie prac i ich publiczną prezentację. Jeden z projektów zostanie rozwinięty do pełnoformatowego spektaklu.

B.

Rezydencje dla zaproszonych przez Komunę i kuratora sezonu artystów (do 40. roku życia). Rezultatem każdej rezydencji ma być praca performatywna / spektakl.

C.

Spektakle przygotowane przez kuratora sezonu oraz przez Komunę Warszawa.


KRAJOBRAZ

Rok 2019 będzie w Komunie Warszawa rokiem KRAJOBRAZU.

Rokiem landscape i landschaft, i paysage.

Rokiem krajobrazu jako możliwego gatunku teatralnego, krajobrazu performatywnego i performowanego. Rokiem multidyscyplinarnych krajobrazów, które w przestrzeniach Komuny powołają zaproszeni artyści i artystki.

Wyobraź sobie swój krajobraz.

Czy Twój krajobraz jest naturalny, czy też wcale nie? Czy jesteś w nim? Czy raczej na niego patrzysz? Doświadczasz czy opisujesz? A może myślisz o tym jeszcze zupełnie inaczej?

Idiom kuratorski roku 2019 to „Krajobraz”. Hasło to może kojarzyć się z wieloma dziedzinami: zarówno z naukami humanistycznymi, społecznymi, sztuką, jak też z naukami przyrodniczymi. Celem tak sformułowanego idiomu jest więc zainspirowanie twórców szeroko pojętych sztuk performatywnych do stworzenia prac multidyscyplinarnych, przekraczających granice wąsko zdefiniowanych dyscyplin, prac opartych na nieoczywistych współpracach i skojarzeniach. Idea „krajobrazu” została zarysowana szeroko – tak aby nie narzucać twórczyniom i twórcom żadnej perspektywy, ale zasugerować zarazem kilka podstawowych punktów wyjścia. Słowo „krajobraz” i jego idea mogą odnosić się do czegoś istniejącego (lub postrzeganego), lecz także do jego reprezentacji. Stąd praca nad performensem „krajobrazowym” zakłada twórcze negocjacje pomiędzy doświadczeniem a reprezentacją (oraz namysł nad regułami reprezentacji). Krajobraz to także coś postrzeganego, praca nad nim obejmuje więc również namysł nad współczesnymi reżimami widzialności i niewidzialności. Zadajemy też pytanie o „naturalność” krajobrazu, wpisując się w istotne rozmowy dotyczące sztuki w dobie antropocenu. Idea „krajobrazu” odwołuje się także do nurtu refleksji teoretycznej ujmującego przestrzeń teatru (czy też szerzej: sztuk performatywnych) jako swoistej landscape art. Inspirujemy się sztukami wizualnymi, które już dawno podjęły dyskusję nad ideą krajobrazu. Celem roku kuratorskiego ma być powstanie prac, które przedstawią widowni mapę krajobrazów współczesności, zrealizowanych w różnych paradygmatach, przy użyciu rozmaitych mediów i estetyk.

Tegorocznymi rezydentami będą Agata Maszkiewicz i Rafał Urbacki. To wybitni twórcy związani z tańcem, zajmujący się zarówno performowaniem, jak też tworzeniem choreografii. Ich prace skoncentrują się wokół motywu ciała jako krajobrazu. Zaproszeni artyści reprezentują odmienne techniki artystyczne, a ich działania będą oscylować wokół ciał o rozmaitej motoryce, normatywnej i alternatywnej. Mapowaniu ciała w opartej na unikatowym stylu artystycznym pracy Maszkiewicz towarzyszyć będzie refleksja nad ciałem chorym, rozwijana przez Urbackiego – jednego z nielicznych polskich twórców sztuk performatywnych przenoszących do tego obszaru narracje i dyskusje związane z cielesnością człowieka w stanie terminalnym. Prezentacja prac obojga artystów może stać się istotnym wydarzeniem artystycznym: Agata Maszkiewicz mieszka i pracuje we Francji, jej prace zasługują na szerszą prezentację polskiej widowni, natomiast prace Rafała Urbackiego od dłuższego czasu nie były obecne w Warszawie.

Oprócz zaproszonych rezydentów w Komunie pracować będą też młodzi twórcy, wyłonieni poprzez open call: Dobrawa Borkała, Wojciech Grudziński, Klaudia Hartung-Wójciak. Otrzymają wsparcie i opiekę merytoryczną. W ramach idiomu „Krajobraz” powstaną także nowe spektakle: Komuny Warszawa (w reżyserii Grzegorza Laszuka) oraz kuratorki sezonu Weroniki Szczawińskiej i jej współpracowników.


(B)

AGATA MASZKIEWICZ

Taki pejzaż

Nowa przestrzeń. Białe ściany, skrzypiąca, drewniana podłoga.

Agata, Vincent i Christophe w nowej przestrzeni. Białe ściany, skrzypiąca, drewniana podłoga. Okna bez zasłon.

Agata, Vincent i Christophe, skrzypiąca, drewniana podłoga. Okna bez zasłon. Dwie kolumny.

W rogu czarny podest. (2 tygodnie. Zima.)

Agata pod czarnym podestem na kółkach, Vincent świeci lampą, Christophe słucha. Natalia patrzy. Hanna siada pod ścianą,  Leon staje za Joanną. Olga leży przy Zbyszku. Agnieszka zasłania widok Mateuszowi. Marek dotyka Waldka. Piotr podchodzi bliżej, Agata znika. Jan nie zna pani Abdoulaye.  Piotr unika Tomka. Pani Danuta wychodzi.

Taki pejzaż we wnętrzach Komuny Warszawa.

pomysł, wykonanie: Agata Maszkiewicz, Vincent Tirmarche, Christophe Demarthe
tekst: Vincent Tirmarche, Agata Maszkiewicz
muzyka: Christophe Demarthe
kostiumy: Natalia Mleczak

Premiera: 9–11 maja 2019

Bio:

Agata Maszkiewicz (ur. 1981) – choreografka i performerka. Absolwentka Institute of Dance Arts w Linzu oraz ex.er.ce. w Centrum Choreograficznym w Montpellier. Stypendystka Dance Web 2006. Uczestniczka europejskich programów Modul Dance (2012) oraz Identity.move! (2013/2014). Od 2017 zrzeszona artystka teatru l’Avant Scene w Cognac. Regularnie pracuje z Art Stations Foundation w Poznaniu. Obok własnej pracy choreograficznej (m.in. Polska, Don Kiewicz & Sancho Waniec, Pojedynek) tworzy z innymi artystami, m.in. z kolektywem Superamas, Weroniką Szczawińską i Agnieszką Jakimiak. Jej prace były pokazywane na wielu festiwalach w Polsce oraz w Europie.

(C)

WERONIKA SZCZAWIŃSKA

Rozmowa o drzewach (tytuł roboczy)

Spektakl w reżyserii Weroniki Szczawińskiej poświęcony będzie krajobrazowi zredukowanemu do jednego obiektu: drzewa. Drzewa jako obiektu fizycznego i obiektu fantazji; drzewa naturalnego i czysto estetycznego; drzewa jako ofiary i symbolu oporu; drzewa jako podmiotu poezji i polityki; drzewa jako istoty związanej z popterapiami znerwicowanej współczesności. Prowadzić nas będą między innymi drzewne wiersze Bertolta Brechta i Philipa Larkina, spacery po lesie oraz shinrin-yoku. Nad spektaklem będzie pracował multidyscyplinarny zespół twórczyń i twórców, prezentujących różne tradycje sztuk performatywnych: Aleksandra Gryka, Małgorzata Pauka, Maciej Pesta, Katarzyna Sikora, Marta Szypulska, Piotr Wawer jr.

Premiera: 7–9 czerwca 2019

Bio:

Weronika Szczawińska (ur. 1981) – reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni i performerka. Absolwentka Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim; obroniła doktorat w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Reżyserię studiowała w warszawskiej Akademii Teatralnej. Współpracowała z licznymi teatrami w całej Polsce (m.in. Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, warszawskim Teatrem Powszechnym, Komuną Warszawa, Wrocławskim Teatrem Współczesnym) oraz Slovensko mladinsko gledališče w Lublanie. Dwukrotnie nominowana do branżowej nagrody Paszport Polityki w dziedzinie teatru (2014, 2018), między innymi za „konsekwentne budowanie własnego języka artystycznego” oraz „dojrzałą wizję społecznej odpowiedzialności teatru”. Do jej najnowszych prac należą: Genialna przyjaciółka na podstawie powieści Eleny Ferrante (Wrocławski Teatr Współczesny, 2018), Lawrence z Arabii (Teatr Powszechny w Warszawie, 2018), Nigdy więcej wojny (Komuna Warszawa, 2018).

(B)

Rafał Urbacki

Solo

są takie przestrzenie do których nie ma dostępu. roswell z napisem kwarantanna. albo teren rządowy. jaskinie bez dna. operacje z szansą przeżycia pół na pół. gdzieś kiedyś wprojektował się lęk. wyparcie. patrzenie w innym kierunku. pozostała ciekawość. umiarkowana lub obłędna. jak oglądanie filmów grozy. dziwne pejzaże z filoktetami. przestrzenie niosące ból. ból będący dziurą w płocie pod wysokim napięciem. ból będący jedyną ścieżką by się nie zgubić. ścieżka flanagana. to zony wymagające odnalezienia ich zasad. bo nie przetrwasz – uciekniesz jak ci się uda. są też te niedostępne. jak miejsca do których mama nigdy nie poleci. tylko zrobi im zdjęcie w małym telewizorku małą komóreczką. bo jest mamą syna i jego niepełnosprawności. w polsce farmakorzeczywistość. tabletki z dodatkowym czasem. czasem syntetycznym – życiem gorszej jakości. tabletki na miłość do ludzi – bo można zwątpić w nich w siebie. tabletki żeby ciało się samo nie zjadało. cały jestem w biżuterii z tabletek. dragi przeciwbólowe po których zapominasz o zmiażdżonym kręgosłupie. taniasz sobie tylko w tramalkach i morfinkach. krajobraz z małego telewizorka z takim samotnym tancerzem. z brudną krwią. z tymi obrazkami ze mną beze mnie ze mną beze mnie które przeglądają przyjaciele. i mama. bo za chwilę zostaną tylko całkiem niezłe zdjęcia z tego performansu. i pocięty piłą mechaniczną wózek.

Premiera: listopad 2019

Bio:

Rafał Urbacki (ur. 1984) – reżyser, choreograf, performer, antropolog. Studiował reżyserię dramatu na PWST im. L. Solskiego w Krakowie i kulturoznawstwo na UŚ w Katowicach. Uczeń Iwony Olszowskiej. Dwukrotny stypendysta MKiDN w dziedzinie literatury i aktywności obywatelskiej, Art Stations Foundation by G. Kulczyk (Solo Projekt 2010)  i Marszałka Województwa Śląskiego w dziedzinie kultura. Autor licznych działań performatywnych ze społecznością, autobiograficznych, spektakli, choreodokumentów: Mt 9,7, W Przechlapanem, Kształt rzeczy. O węglu i porcelanie, Gatunki chronione, Niech nigdy w tym dniu słońce nie świeci, Jaram się, Erynie niech zostaną za drzwiami. Realizował produkcje dla Narodowego Starego Teatru w Krakowie, Instytutu Teatralnego im. Z. Raszewskiego w Warszawie, Starego Browaru w Poznaniu, Muzeum Śląskiego i Teatru Śląskiego w Katowicach. Współpracował jako choreograf teatralny z Moniką Strzępką, Radosławem Rychcikiem, Katarzyną Kalwat. Autor choreografii w dokumencie kreacyjnym Jaśminy Wójcik Symfonia Fabryki Ursus. Wykładowca w IKP UW na kierunkach pedagogika teatru i sztuki społeczne. Trzykrotny beneficjent programów IMiT „Scena dla tańca”. Przez ponad 11 lat poruszał się wyłącznie przy użyciu wózka inwalidzkiego. Dzięki pracy z technikami świadomościowymi dla tancerzy nauczył się chodzić. Jest osobą terminalnie chorą.

(A)

Dobrawa Borkała

Podczas rezydencji chciałaby zgłębić Krajobraz jako przestrzeń tworzoną przez otaczające nas powietrze; niewidzialną atmosferę, która zmienia się pod wpływem oddechów performerów oraz publiczności. Chce pokazać dynamiczność powietrznego krajobrazu. Wykonawcami będą performerzy Warszawskiego Eksperymentalnego Chóru Oddechowego. Jako że powietrze przechodzi płynnie pomiędzy uczestnikami, budując ich ciało, materiał artystyczny płynnie połączy wykonawców i publiczność z przestrzenią Komuny Warszawa.

Premiera: 2–4 września 2019

Bio:

Dobrawa Borkała (ur. 1990) – artystka wizualna i performerka. Absolwentka École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu oraz psychologii Uniwersytetu SWPS w Warszawie. Dyplom psychologii klinicznej zdobyła na podstawie badań nad wpływem terapii sztuką na więźniarki cierpiące na zespół stresu pourazowego. Obecnie pracuje jako terapeutka EMDR. W ramach studiów w Paryżu prowadziła badania na temat percepcji roślin. Zajmuje się rysunkiem, sztuką wideo oraz tkaniną artystyczną. Ma na swoim koncie wystawy indywidualne i udział w wystawach zbiorowych. Rozwija projekt Symfonii Oddechowej, propozycję nowego języka sztuki, który wpływa na psychikę człowieka przez oddech. Za pomocą autorskiego alfabetu dokumentuje wzorce oddechowe oraz komponuje partytury.

(A)

Wojciech Grudziński

Punktem wyjścia projektu RODOS jest obraz Babie lato Józefa Chełmońskiego. Na rozległej równinie widzimy odpoczywającą chłopkę. Jej ciało jest bierne. Obraz ten uznaje się za manifest malarstwa realistycznego. Ta pozornie pozbawiona innych odniesień „chłopska” wizja miała być prawdziwa i naturalna. Poza stereotypem – wbrew przyzwyczajeniom współczesnych. Dziś szeroki kadr Babiego lata to iluzja nieokiełznanej przyrody, którą podtrzymuje statystyczny Kowalski. Marzy o „dzikim” stepie, uprawiając rodzinny ogródek działkowy.

W żargonie działkowców „byłem na RODOS” nawiązuje do taniego wypoczynku na łonie natury. RODOS (Rodzinne Ogrody Działkowe Ogrodzone Siatką) są kojarzone z rekreacją i relaksem. To również przestrzeń pełna zagadek i tajemnic, miejsce odosobnienia, gdzie łatwiej ukryć coś „niestosownego”. Przypominające labirynt kompleksy działkowe budzą ciekawość. Projekt RODOS to nie tylko wycieczka krajoznawcza, ale też cruising podziemia działkowców. To, co ukryte/prywatne/dziwaczne/niezrozumiałe, znajduje akceptację jedynie w oczach lokatorów poszczególnych parcel. Warto to zmienić. […] Wydobyte na powierzchnię treści będą formą krajobrazu kinetycznego, w którego centrum znajdzie się ciało. Przyjrzymy się choreografii społecznej i jej ideologicznemu znaczeniu: jak taniec i ruch wpływają na zastany krajobraz. Bo RODOS to również opowieść z gruntu geografii humanistycznej, w której najważniejsza jest podwójna natura przestrzeni. W dzień zwykła działka. Nocą tajemnicza pikieta.

Premiera: 2–4 września 2019

Bio:

Wojciech Grudziński (ur. 1991) – tancerz i choreograf. Absolwent Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej im. R. Turczynowicza w Warszawie oraz wydziału tańca współczesnego CODARTS – Rotterdam Dance Academy w Holandii. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017) oraz takich holenderskich programów, jak: Schuurman Schimmel-van Outeren Stichting (2012/2013), Stichting Bekker-la Bastide-Fonds (2013). Laureat konkursu na wizytę studyjną w Movement Research at Judson Church w Nowym Jorku organizowanym we współpracy z GPS/Global Practice Sharing Program, Art Stations Foundation oraz Instytutem Muzyki i Tańca (2018).

(A)

Klaudia Hartung-Wójciak

Jaki potencjał polityczny ma kartografia romansowych światów wyobrażonych?
Landscape w myśleniu hindusko-amerykańskiego antropologa – Ajruna Appaduraia, to miejsce będące wszędzie i nigdzie zarazem, to krajobraz funkcjonujący poza czasem i przestrzenią, to światy wyobrażone, zmieniające dotychczasowe mechanizmy wytwarzania wspólnoty i podmiotowości . Kluczową rolę w wytwarzaniu takich krajobrazów odgrywają środki masowego przekazu – od druku po media elektroniczne.
W ramach projektu poddamy analizie i pracy wyobraźni wspólnotę czytelników i
czytelniczek Harlequinów. Obecnie – siedemdziesiąt lat po wydaniu w Toronto The Manatee, pierwszej pozycji serii, Harlequiny wydawane są w ponad trzydziestu różnych językach na sześciu kontynentach. Jaka jest specyfika medialnego i ideologicznego zaplecza produkowanych landscape? Co łączy pakistańskie taksówkarki w Chicago słuchające hip-hopu z Białą Szamanką, manaty afrykańskie z Toronto, polskich gastarbeiterów z włoską gwiazdą romansowych okładek Fabio Lanzoni, a studentki i studentów Cambridge z Tajemnicą Doktora Valentino?
Proponujemy retrofuturystyczny krajobraz nie-miejsc. Nie – miejsc leżących w
przestrzeniach pomiędzy – kartografią ciała pożądanego a campowością afektów, ekonomią miłosnych landschaftów i potencjałem emancypacyjnym landscape.

Premiera: 2–4 września 2019

Bio:

Klaudia Hartung-Wójciak (ur. 1990) – dramaturżka; studentka reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie. Reżyserka spektakli: Chinka (TR Warszawa, 2018), Dziki (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2018), Szukając Romea (Teatr Bagatela, 2018, Festiwal Szekspirowski 2018), Tkacze. Historia jak z życia wzięta, a przez to bardzo smutna na podstawie Tkaczy G. Hauptmanna (PWST Kraków, 2016; Łaźnia Nowa, 2017), nagrodzonego w ramach Forum Młodej Reżyserii 2016; współautorka i reżyserka instalacji performatywnej Przedwiośnie. Ćwiczenia z wyobraźni historycznej (Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie, 2017); autorka instalacji Maszyna choreograficzna na aturii i mimozy wstydliwe (PWST Kraków); współautorka i reżyserka instalacji Kartoteka rozrzucona 2.016 (Instytut im. Jerzego Grotowskiego, 2016). Reżyserka czytań performatywnych (m.in. MALTA Festiwal, „Klasyka żywa”). Stypendystka Miasta Krakowa 2018, członkini Pracowni Dramaturgicznej AST Kraków.

(C)

Grzegorz Laszuk

Fatamorgana

Fatamorgana to specyficzna odmiana „krajobrazu”. Nałożenie wyobraźni i załamania fal świetlnych. Wiadomo, jaki jest mechanizm fizyczny powstawania fatamorgany. A jakie są psychiczne konsekwencje? Zaginione okręty płynące za powidokiem nowego lądu, nieistniejące wyspy nanoszone na mapy, utopijne wizje, rewolucje – wszystko to, co skryte tuż za horyzontem i czego tak bardzo pragniemy.

Spektakl Fatamorgana opowie o wiecznej podróży poza horyzont.

Premiera: listopad 2019

Bio:

Grzegorz Laszuk (ur. 1967) – reżyser, grafik, aktywista, współzałożyciel Komuny Warszawa. Autor ponad 50 spektakli i akcji teatralnych zaangażowanych politycznie albo opowiadających o zaangażowaniu politycznym.

Ta strona używa plików cookie, aby prowadzić statystyki na temat odwiedzin.

Skip to content