Prezentacja instalacji: 22.05 w godz. 19.00-21.00
Komuna Warszawa / Galeria plenerowa, ul. Emilii Plater 31

Robert Wasiewicz i Marcin Miętus: “Musical o musicalu Metro”

Inspirowany legendarnym spektaklem „Metro” musical dla młodzieży o poprawności politycznej. „Metro” to opowieść o outsiderach próbujących wyśpiewać sobie wolność w czasach transformacji. Odrzuceni przez mainstream tworzą nienormatywną rodzinę, która w podziemiach metra snuje wizję świata bez stereotypów, podziałów i ograniczeń. Wykorzystując queerowy potencjał oryginału i dekonstruując zawarte w nim strategie, twórcy projektu zainicjują dysksuję na temat wrażliwości społecznej. Jako członkowie homoseksualnej mniejszości Robert Wasiewicz i Marcin Miętus chcą stworzyć przestrzeń do rozmowy o dyskryminacji z postemancyapcyjnej perspektywy. Musical podwójnie kodowany, zarówno dla młodszej, jak i starszej widowni – piosenka o konsekwencjach użycia słowa „pedał” przyda się każdemu.
 


W ramach wystawy 22.05 zaprezentowane zostaną odcinki trailerów oraz instalacje przygotowane przez innych uczestników i uczestniczki projektu “Teren wspólny”: Nataszę Gerlach, Piotra Urbańca oraz Martę Jalowską.



Robert Wasiewicz
Aktor, tancerz, performer, reżyser. Od 2016 roku związany z warszawskim STUDIO teatrgalerią. Ukończył Wydział Teatru Tańca w Bytomiu, filii krakowskiej PWST. Początkowo był gościnnym artystą Śląskiego Teatru Tańca. Jako aktor i tancerz współpracował z reżyserami i reżyserkami teatru dramatycznego i muzycznego, m.in. z Michałem Borczuchem (“Faust” i “Żaby”), Krzysztofem Garbaczewskim (“Wyzwolenie”), Martą Ziółek (“Zrób siebie”, “PIXO”). 

W Studio teatrgealeria wyreżyserował “Więcej niż jedno zwierzę”. 

Marcin Miętus
Dramaturg, edukator, krytyk teatralny. Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył szkolenie w Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych w zakresie zawodu dramaturga (SWPS, Nowy Teatr w Warszawie). Koordynował działania edukacyjne i prowadził warsztaty w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA. Publikował m.in. w „Dialogu”, „Didaskaliach”,  „Znaku” i „Kulturze Liberalnej”. Rezydent V4@Theatre NITRA 2019 na Słowacji. Dramaturg spektaklu „We_selle” w choreografii Wojciecha Mochnieja (2018, premiera w Teatrze ROZBARK), spektaklu/wydarzenia performatywnego „Więcej niż jedno zwierzę” w reżyserii Roberta Wasiewicza (2019, Teatr Studio w Warszawie), w którym bierze również udział jako performer. Autor adaptacji i dramaturg spektaklu „Piknik pod Wiszącą Skałą” w reżyserii Miry Mańki (2020, Teatr Współczesny w Szczecinie).


Działamy według wytycznych przeciwepidemicznych Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 kwietnia 2020 r. oraz wytycznych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 kwietnia 2020 r. wydanych w związku z ponownym otwarciem w stanie epidemii COVID-19.


Komuna Warszawa
HUB Kultury 2020: “Teren wspólny/Common Ground”

Zespół kuratorski: Tim Etchells, Marta Keil, Grzegorz Reske

Obszar wyrysowany na mapie albo wyznaczony przez codziennie wydeptywane ścieżki biegnące środkiem trawnika. Precyzyjnie ogrodzony bądź poddawany ciągłym negocjacjom. Z kim podejmujesz rozmowę i ustalasz zasady? Co trzyma was razem? Kogo nigdy tutaj nie wpuścisz?
Teren wspólny: obszar, który współkształtujesz i o który codziennie dbasz; obszar swobodnego poruszania się – pod warunkiem, że znasz obowiązujące reguły. To przestrzeń, z którą się identyfikujesz albo na którą nie możesz patrzeć. To schronienie i przywilej. Do kogo właściwie należy? Kto wyznacza jego ramy i wyrysowuje granice?

Teren wspólny, teren dzielony, schronienie. Podziemie.

“Teren wspólny”, kuratorska rama roku 2020 zaproponowana przez Tima Etchellsa, Martę Keil i Grzegorza Reske jest zaproszeniem twórczyń i twórców do rozmowy o tym, na jakich warunkach możliwe jest dzisiaj ustalanie przestrzeni tego, co wspólne. Szczególnie uważnie będziemy przyglądać się tym obszarom, które pozostają poza wyznaczonymi granicami. “Teren wspólny” może być tutaj rozumiany jako konkretny fragment przestrzeni publicznej, jako język, metoda pracy, jako schronienie. Odnosi się zarówno do ustalanych umownie ram społeczności, jak i do rozmaitych wymiarów tego, co możliwe do wspólnego odbioru i odczuwania: do dźwięków, ale i do pogody – powszechnie odczuwalnej, przekształconej w ostatnich latach z tematu zdawkowych konwersacji ze znajomymi w perspektywę realnego zagrożenia i w szczególnie istotny temat politycznych sporów.

“Teren wspólny” to zarazem ten obszar, który w marcu 2020 roku gwałtownie skurczył się do porowatych powierzchni odgradzających przestrzeń prywatną od publicznej: okien, balkonów, drzwi samochodów. Przestrzeń publiczna stała się zagrożeniem, kontakty społeczne powiązano z ryzykiem zarażenia nierozpoznaną jeszcze chorobą. Pandemia Covid-19 błyskawicznie zmaterializowała granice, które dla części z nas pozostawały niewidoczne: wyrysowane na nowo linie graniczne państw, parków, placów zabaw, lasów, komunikacji publicznej czy własnej klatki schodowej dotkliwie zmieniły dostępność tego, co wspólne. Do tego ponownie i bezlitośnie zaktualizowane zostały przywileje – jak choćby te związane ze swobodnym dostępem do ekranu komputera. Powszechnie dostępny i współodczuwany okazał się za to strach o przyszłość i radykalne pogorszenie warunków bytowych.

W okresie pandemii zagrożeniem stały się wszystkie miejsca, gdzie realne staje się odczuwanie drugiej osoby i gdzie można wprost okazać sobie wsparcie i solidarność. Być może przez jakiś czas tereny wspólne będą otwarte tylko dla wybranych – dla tych, którzy nabyli wirusową odporność. Być może za chwilę założenia biopolityki zrealizują się w ten spotworniały sposób: w selekcji na zdrowych i chorych, na uodpornionych i wystawionych na ryzyko zarażenia, na tych, co odzyskają swobodę przemieszczania się, i tych, którzy pozostaną w grupie ryzyka oraz we własnych czterech ścianach. Być może wszystko, co wiedzieliśmy o negocjowaniu wspólnej przestrzeni będzie trzeba zawiesić, a zasady wspólnego funkcjonowania wymyślić zupełnie na nowo. Prawdopodobnie wiele miejsc, w których zwykle lubiliśmy się gromadzić, przestanie istnieć.
Ten nowy i nie rozpoznany jeszcze kontekst wpływa na charakter, zakres i język prac, które powstaną w ramach “Terenu wspólnego”. Część z nich nie będzie mogła być zrealizowana w takim kształcie, jaki planowaliśmy. Wszystkie jednak, działając na pograniczu sztuk performatywnych oraz wizualnych i sięgając do rozmaitych strategii oraz estetyk, przyjrzą się wspólnie z odbiorcami i odbiorczyniami temu, co jeszcze możemy odczuwać jako wspólne i jak negocjujemy język, w którym chcemy o tym rozmawiać.


Projekt dofinansowany przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach programu Hub Kultury Komuny Warszawa

Ta strona używa plików cookie, aby prowadzić statystyki na temat odwiedzin. Kliknij, żeby przeczytać zasady polityki prywatności.
zgadzam się
x
Scroll Up