Nic dwa razy

Cezary Tomaszewski jest reżyserem, choreografem, performerem. Pracuje dla teatrów dramatycznych, muzycznych, operowych. Jako dziecko śpiewał w chórze przy Teatrze Wielkim w Warszawie, skończył szkołę muzyczną, studiował na wydziale Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej oraz taniec na Uniwersytecie im. Antona Brucknera w Linz, a potem przez kilka lat pracował z artyst(k)ami skupionymi wokół Tanzquartier w Wiedniu. Po powrocie do Polski związał się z Capellą Cracoviensis, z którą realizował kilka spektakli muzycznych w niecodziennych okolicznościach – m.in. madrygały Monteverdiego w barze mlecznym na starówce w Krakowie ze śpiewakami przebranymi za pierogi („Bar.okowa uczta” została niedawno wznowiona po 14 latach od premiery), cykl pieśni „Lieder im Freien zu singen” Mendelssohna w formie spaceru po Lasku Wolskim („Naturzyści”), „Requiem” Mozarta skojarzył z formą karaoke („Karaoke sakralne: Mozart Requiem”). 
W teatrze dramatycznym zadebiutował w 2015 roku „Weselem” Wyspiańskiego („Wesele na podstawie Wesela”, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu). Od pierwszego spektaklu było jasne, że artysta nie adaptuje klasyki, tylko przetwarza ją na swój własny sposób. Absurdalny humor, surrealizm, zderzenie, tak zwanej sztuki wysokiej z pop kulturą to cechy rozpoznawalne teatru Tomaszewskiego.
„W swojej pracy mieszam różne style muzyczne, tematy i gatunki nie tylko po to, żeby udowodnić, że każdy z nich jest ciekawy i istotny, ale też jako wyraz buntu przeciwko elitaryzowaniu zjawisk w sztuce. Na przekór snobizmowi mówiącemu, co jest dobre, a co złe, i dla kogo” – mówił w 2024 roku Marcinowie Miętusowi w wywiadzie dla „Teatru”.
W 2017 roku w Teatrze Komuna Warszawa, w cyklu poświęconym wojnie, zrealizował spektakl „Cezary idzie na wojnę”, który przyniósł mu nominację do Paszportów „POLITYKI” i ogólnopolski rozgłos. W 2025 roku został zaadaptowany do Teatru Telewizji, a miesięcznik „Teatr” zaliczył go do najważniejszych spektakli ostatnich 25 lat. Artysta podjął w nim temat męskości i patriotyzmu, łącząc pieśni patriotyczne Moniuszki z osobistym doświadczeniem odrzucenia przez komisję wojskową. 
We wspomnianym wyżej wywiadzie tłumaczy: „Niektórzy rzeczywiście pukają się w głowę, słuchając moich pomysłów na dane przedstawienie. Poza tym nie lubię dosłowności, wolę więc budować konstrukcje teatralne w nietautologiczny sposób. Dlatego nie chodzę do kościoła – nie lubię, jak ktoś do mnie przemawia z ambony. Taki teatr, który mówi mi, co jest właściwe, a co nie, redukując mnie do takiej lub innej grupy, też mnie nie interesuje. Nie lubię opowiadać o smutku w smutny sposób. Życie tak nie wygląda, przypomina raczej pierdnięcie w kościele. Na tym polega jego dziwny paradoks”.
„Nic dwa razy” to trzeci raz Tomaszewskiego w Teatrze Komuna Warszawa.

Spektakle z ostatnich lat: 
• „Priscilla, Królowa Pustyni”, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław
• „Symfonia alpejska. Thriller spirytystyczno-pantomimiczny inspirowany postacią Wandy Rutkiewicz z muzyką Ryszarda Straussa”, Wrocławski Teatr Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego
• „Hamlet” Teatr Polski im. Hieronima Konieczki, Bydgoszcz
• „Serce ze szkła. Musical zen”, Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza, Warszawa / Teatr im. Słowackiego, Kraków
• „Szpilmanowie”, Teatr Zagłębia, Sosnowiec
• „The Fairy Queen” Henry Purcell, Capella Cracoviensis, Kraków
• „French Open”, Wrocławski Teatr Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego
• „Duch Wojewody” Ludwik Grossman, Teatr Wielki-Opera Narodowa, Warszawa
• „U mnie wszystko w porządku”, Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Małgorzata Luiza Biela jest aktorką, absolwentką Wydziału Aktorskiego PWST im. L. Solskiego w Krakowie. Współpracowała z wieloma teatrami i instytucjami kultury, m.in. z Teatrem Komuna Warszawa („Teoria smutnego chłopca”, reż. Cezary Tomaszewski, „Humans are Dead, We’re the Humans Now”, reż. Michał Kmiecik), Teatrem Studio („Serce ze szkła. Musical zen”, reż. Cezary Tomaszewski) w Warszawie, TR Warszawa, Wrocławskim Teatrem Pantomimy („Symfonia alpejska. Thriller spirytystyczno-pantomimiczny inspirowany postacią Wandy Rutkiewicz”, reż. Cezary Tomaszewski), z Nowym Teatrem w Warszawie („Matka Joanna od Aniołów”, reż. Jan Klata) Teatrem Polonia („Cwaniary”, reż. Agnieszka Glińska) czy ze Starym Teatrem w Krakowie („Wymazywanie”, reż. Klaudia Hartung-Wójciak). Członkini kolektywu teatralnego „Nostalgic Boys”.

Dariusz Kowalewski jest tancerzem, performerem, choreografem teatralnym i komercyjnym, związanym z najważniejszymi polskimi scenami: Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu („Blaszany bębenek”, „Priscilla – królowa pustyni”, „A statek płynie”), Teatrem Muzycznym w Łodzi (m.in. „Prosimy nie wyrywać foteli”), Teatrem Rampa (Rapsodia z demonem), Teatrem Syrena (Kapitan Żbik i żółty saturator), Teatrem im. Juliusza Słowackiego (Bracia Dalcz i Spółka, Serce ze szkła. Musical zen – wersja krakowska) oraz Teatrem Studio Warszawa (Serce ze szkła. Musical zen).
Choreograf opery „The Fairy Queen” H. Purcella w reżyserii Cezarego Tomaszewskiego. Brał udział w operze Leszka Możdżera Immanuel Kant reżyserowanej przez Jerzego Lacha w Warszawskiej Operze Kameralnej. Wystąpił w filmie „Córki dancingu” Agnieszki Smoczyńskiej.
Przez lata rozwijał swoje umiejętności, szkoląc się u światowej sławy choreografów współpracujących z artystami takimi jak Rihanna, Britney Spears, Justin Timberlake, Chris Brown i Beyoncé.
Pracował pod okiem takich mistrzów jak: Brian Friedman, Kyle Hanagami, Kaelynn KK Harris, Yanis Marshall, Les Twins, Lyle Beniga, Marissa Osato, Kenzo Alvares, Duc Ahn Tran, Rudi Smit, Alexander Chung, Laure Courtellemont i wielu innych.
Współpracował z grupą VOLT i występował z największymi polskimi gwiazdami, m.in. Edytą Górniak, Kayah, Justyną Steczkowską, Anią Karwan, Michałem Szpakiem, Baranovskim, Dodą i Beatą Kozidrak.

Michał Leśniak jest kompozytorem, wokalistą, instrumentalistą, autorem tekstów. Studiował m.in. na Akademii Muzycznej w Katowicach (kompozycja, saksofon). Zajmuje się muzyką awangardową, eksperymentuje z popem. Z powodzeniem wymyśla mega dziwne i trudne utwory symfoniczne, a także proste piosenki na dwóch akordach. Razem z formacją WONSY wydał album „Proste Piosenki o Trudnych Miłościach”. Współpracuje z artystami teatralnymi, chciałby również z filmowymi.
Jego twórczość była prezentowana na festiwalach m.in. w USA i Amsterdamie. Do największych osiągnięć zalicza odbycie lotu na miotle (2001) i poranne wstawanie (codziennie). Jest miłośnikiem dalekodystansowych podróży autostopem. Lubi rekreacyjną jazdę na rowerze wzdłuż Wisły i krzyżówki panoramiczne. Nie lubi agresji, chałwy i wątróbki.

Oskar Malinowski jest aktorem, tancerzem, performerem i choreografem. Absolwentem Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie – Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu. Stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia artystyczne.
Współpracuje z najważniejszymi scenami teatralnymi w Polsce oraz występuje na międzynarodowych festiwalach w kraju i za granicą. Ze spektaklem „Cezary idzie na wojnę” w reżyserii Cezarego Tomaszewskiego gościł m.in. w Nowym Jorku, Monachium, Santiago de Chile, Edynburgu, Brukseli i Salzburgu prezentując swój warsztat przed różnorodną publicznością. Przedstawienie otrzymało nagrodę zespołową na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie i zostało uznane za jedno z najważniejszych wydarzeń teatralnych ostatnich lat. 
Zrealizował autorski spektakl „coś/ktoś”, który otrzymał wyróżnienie i był prezentowany na Festiwalu Tańca Współczesnego w Krakowie. Spektakl „Para nr 1”, powstały we współpracy z Katarzyną Gorczycą, prezentowany był w Narodowym Centrum Tańca w Bukareszcie (CNDB), Teatrze Studio w Warszawie, Teatrze Śląskim w Katowicach oraz Teatrze Ochoty w Warszawie. Najnowsza produkcja „Gods of Love”, stworzona wspólnie z Marią Magdaleną Kozłowską i Magdą Kupryjanowicz w ramach programu Polskiej Sieci Sztuk Performatywnych, miała swoją premierę w Poznaniu, Gdańsku i Warszawie.
Współpracował z twórcami i twórczyniami współczesnej sceny teatralnej i tańca m.in. z Martą Ziółek i Anką Herbut, Anią Nowak, Agnieszką Jakimiak, Eweliną Marciniak, Wojciechem Grudzińskim, Klaudią Hartung-Wójciak, Zdenką Pszczołowską i in. Występował również w produkcjach filmowych i telewizyjnych.

Agata Wińska jest artystką mix-medialną. Zaczynała jako dziecko w chórze „Alla Polacca” przy Teatrze Wielkim, występując między innymi w operach Ptaszyńskiej, Pucciniego i Pendereckiego.
Studiowała grafikę na Akademii Gerrit Rietveld w Amsterdamie. Podczas pobytu w Holandii opublikowała książkę o „podziemnych” pokazach filmowych. W Amsterdamie była też sekretarzem Instytutu na rzecz Rzemiosła i Nauki Japońskiego Miecza.
Współpracowała z Cezarym Tomaszewskim przy spektaklach „Dance Tetralogy” oraz „You Dirty Dancing” w Wiedniu. Wraz z nim zagrała w sztuce „Pokojówki” Joachima Robbrechta w Amsterdamie i kilku miastach w Holandii.
Jako statystka pojawiła się w filmie „Pianista” Romana Polańskiego. Pracowała jako drugi kostiumograf m.in. przy filmach: „Ida” i „Zimna wojna” w reż. Pawła Pawlikowskiego oraz „Królewicz Olch” Jakuba Czekaja. Uczestniczyła także w produkcji, w pionie kostiumograficznym filmów „Demon” Marcina Wrony, „Hiacynt” Piotra Domalewskiego oraz „Obywatel Jones” Agnieszki Holland. Autorka kostiumów do filmu „Tyle co nic” w reż. Grzegorza Dębowskiego, za które została nagrodzona na Festiwalu w Koszalinie („Złoty Jantar” za szczególny wkład artystyczny).
Jest wokalistką w improwizatorskim składzie Polski Jad. Gra na klawiszach i syntezatorach. Wraz z zespołem uczestniczyła m.in. w rock operze „Wyspy Pomylone” Teatru Bluboks.
Jako graficzka i przewodniczka współpracuje z Muzeum Kolejnictwa w Węgorzewie. Tam też prowadziła autorskie zajęcia z pszczelarstwa, którego jest pasjonatką. Tworzy plakaty teatralne i muzykę do spektakli Teatru Opera Buffa.
Od rozpoczęcia pełnoskalowej wojny w Ukrainie zaangażowała się w pomoc dla filmowców ukraińskich i ich rodzin. Organizowała antyrosyjskie protesty w Cannes, Karlowych Warach i Warszawie. Wolontariuszka – najpierw jako kierowca samochodów przekazywanych na wschodni front, później jako kierowca karetki w Donbasie przy ewakuacji rannych żołnierzy. Dla poprawy nastroju medyków i rannych, jeżdżąc, śpiewała piosenki po ukraińsku.