Szkoła uwodzenia

Magda Szpecht jest artystką teatralną, autorką instalacji i spektakli. Studiowała reżyserię w Państwowej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, a wcześniej dziennikarstwo i komunikację społeczną ze specjalizacją w pisarstwie twórczym na Uniwersytecie Wrocławskim. Tworzy teatr aktywistyczny, w którym podejmuje temat nowych technologii, władzy i manipulacji. W pracy wykorzystuje metody dziennikarstwa śledczego i teatru dokumentalnego.
Od wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie realizuje projekty antywojenne, obnażające agresora: „Cyber Elf” – wykład performatywny o cyberaktywnej walce z rosyjską dezinformacją, „Będzie trzeba to pójdę na wojnę” o artystce, która stała się żołnierką oraz „Spy Girls” – performans wcieleniowy, podczas którego aktorki uwodziły rosyjskich żołnierzy na kanałach randkowych, zdobywając ich lokalizacje dla ukraińskich służb. „Szkoła uwodzenia” wpisuje się w ten cykl.

Szymon Adamczak pracuje w polu przecinających się sztuk społecznych i performatywnych jako dramaturg, pedagog i reżyser. Jest absolwentem DAS Theatre w Amsterdamie oraz ukończył program THIRD dla artystów-badaczy w DAS Graduate School. Współprowadzi In Pursuit of Otherwise Possibilities (IPOP), platformę rozwijającą queerową pedagogikę i artystyczny feedback. W swojej praktyce artystycznej czerpie z dziedzictwa aktywizmu, sztuki i literatury powstałej wobec doświadczenia życia z HIV. Pracował m. in. jako dramaturg i kierownik literacki Teatru Studio w Warszawie oraz Narodowego Starego Teatru w Krakowie. Współpracuje z artystami i artystkami różnych pokoleń – w teatrze, tańcu i sztukach wizualnych, w Polsce oraz w europejskim kontekście sztuk performatywnych. Jest członkiem Rady Programowej QueerMuzeum w Warszawie i kuratorem rezydencji wielokulturowych SPOTLIGHT w Instytucie Teatralnym im. Z. Raszewskiego.

Krzysztof Kaliski jest kompozytorem i multiinstrumentalistą. Gra w zespołach Alameda 4, Jantar, Poetry-TX i trppst-1. Jest autorem muzyki do ponad pięćdziesięciu spektakli. Stale współpracuje z Wiktorem Rubinem (m.in. „Dead Girls Wanted”, Teatr Zagłębia, Sosnowiec; „Kurt Gerron”, Teatr Śląski, Katowice; „I tak nikt mi nie uwierzy”, Teatr im. A. Fredry, Gniezno; „Gry wstępne”, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław; „Potok. Ćwiczenia ze wspólnoty”, Teatr im. Stefana Żeromskiego, Kielce) oraz Magdą Szpecht („hmlt”, Teatr im. Hansa Christiana Andersena, Lublin; „Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy”, Teatr im. Aleksandra Fredry, Teatr im. Aleksandra Fredry, Gniezno; „Fiasko”, Narodowy Stary Teatr, Kraków; „Have a good cry”, „Będzie trzeba, to pójdę na wojnę”, Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka, Warszawa; „Spy Girls”, Vaba Lava, Tallin; „Pranie muzgó”, Teatr im. Stefana Jaracza, Łódź ).
Współpracował m.in. z Justyną Sobczyk, Bartoszem Frąckowiakiem, Grzegorzem Jarzyną („Inni ludzie”, TR Warszawa), Weroniką Szczawińską (m.in. „Artyści prowincjonalni”, Teatr Powszechny w Łodzi, Łódź; „Teren badań – Jeżycjada”, Teatr Komuna Warszawa; „K. albo wspomnienie z miasta”, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego, Kalisz), a ostatnio z Mikitą Iłynczykiem („Pigmalion”, Teatr Polski,
Poznań; „Lalka”; Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka, Warszawa).
Jest laureatem Nagrody Głównej dla Osobowości Artystycznej na Festiwalu Nowego Teatru w Rzeszowie (2015) i nagrody za najlepszą muzykę teatralną za spektakl „Inni ludzie”, na festiwalu Boska Komedia, Kraków (2019).

Janek Simon jest artystą konceptualnym. Interesuje się geografią kulturową, a szczególnie kwestią różnicy i odległości pomiędzy miejscami, anarchizmem, a także tworzoną samemu technologią i jej politycznym potencjałem. Jego prace były pokazywane między innymi na Manifesta 7, Biennale w Liverpoolu, Guangzhou, Pradze i Ljubljanie oraz wystawach indywidualnych w Arnolfini w Bristolu, Casino Luxembourg i wielu publicznych instytucjach w Polsce. W roku 2007 otrzymał główną nagrodę w konkursie Spojrzenia, był także nominowany do Paszportu Polityki.
Współtworzył autonomiczną przestrzeń sztuki Goldex Poldex w Krakowie.

Michał Rogulski jest kuratorem i producentem projektów z obszaru sztuk performatywnych, m.in. spektakli Magdy Szpecht, dla której również realizuje materiały wideo.
Współpracował z Instytutem im. Adama Mickiewicza, Teatrem im. Jana Kochanowskiego w Opolu i Teatrem Komuna Warszawa.