Open Studio 2024
Open Studio jest naszą odpowiedzią na powszechnie zgłaszany w środowisku artystycznym problem braku miejsc do pracy twórczej, które byłyby dostępne bezpłatnie lub za symboliczną opłatą. Doskonale rozumiemy potrzebę funkcjonowania takich miejsc. Dlatego przygotowaliśmy sale prób, które udostępniamy za darmo indywidualnym artystkom i artystom, kolektywom, zespołom twórczym i organizacjom pozarządowym, działającym w obszarze sztuk performatywnych.
Osoby i grupy, które korzystały z Open Studio 2024
Alka Nauman: 10–29.01.2024, „Kocioł z kości”
Aleksandra Jakubczak: 22.01–11.02.2024, „Worst Case Scenario”
Marta Jalowska: 22–30.01.2024, „Jezioro, czyli odpuszczanie”
Tamara Briks: 22–26.01.2024, „Kompostowanie baletu”
Jagna Nawrocka: 5.02– 7.03.2024, „Longing to be long”
Patryk Warchoł: 26.02– 1.03.2024, „Bezmatek”
Paulina Pawłowska: 5–28.02.2024, „Under me was me”
Darya Melekh: 5.03– 1.04.2024
Paulina Woźniczka: 6.03–19.04.2024, „Worldmaking”
Maciej Cempura: 2–6.04; 24–28.06; 2–4.12.2024, „Sensus”
Aleksandra Nowakowska: 11, 24–26.04.2024, „Miasto w dotyku”
Bogumiła Greda: 22.04–10.05.2024, “distorted slut in the making”
Julia Bochenek-Broniszewska : 6–10.05; 3–21.06.2024, “Ile maggi do rosołu?”
Martyna Chęcielewska: 14.05–23.05.2024
Aleksandra Rudzka: 21–23.05.2024, 24–27.06.2024, „Glorious Summer”
Monika Jarosińska: 20.05–17.06, 6–20.12.2024, „finding flow – practice”
Katarzyna Sikora: 9–27.09.2024, „Code of Conduct”
Palina Dabravolskaya: 12–30.09.2024, „COMA”
Tamara Briks: 12.09–14.10.2024, “Kompostowanie Baletu”
Darya Melekh: 17.09–7.10
Agata Adamiecka
Katarzyna Szugajew: 2.09– 10.11.2024, „Come Back”
Filip Pawlak: 30.09–2.10.2024, „Can you help me?”
Hanna Raszewska-Kursa: jeden czwartek w miesiącu, prace i działania Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej w sezonie 2024/2025
Maciej Wiktor: 21–24.10.2024; 3–8.04.2025, „Czasami zapominam”
Ramona Nagabczyńska: 15–25.10.2024, „Hate House”
Dawid Żakowski/Last Impresariat
Emilia Cichoń: 4–29.11.2024
Aleksandra Jakubczak, “Worst Case Scenario”
Długofalowy projekt procesu twórczego, w którym działaM równolegle w obszarach sztuk performatywnych, teatru i aktywizmu oraz szeroko rozumianych praktyk postartystycznych. Projekt zakłada stworzenie autobiograficznej pracy o życiu z zaburzeniami lękowymi oraz neuroatypowością. Interesuje mnie praca ze stanami, które wpływają na sposób funkcjonowania, postrzegania i doświadczanie rzeczywistości, kwestionują normę i jej przydatność, wytwarzając zarówno specyficzne potrzeby, jak i umiejętności. Temat ten uruchamiam w kontekście takich pojęć jak troska wspólnotowa (collective care), nienormatywność i jej społeczne konsekwencje. Ponieważ interesują mnie praktyki budowania społeczności, drugim, równoległym nurtem mojej pracy są działania, którymi spróbuję uruchomić sieć wsparcia dla osób działających w obrębie teatru i sztuk wizualnych, a które doświadczyły wyzwań w tych obszarach związanych ze zdrowiem psychicznym i dbaniem o nie. Chciałabym uruchomić sieć wspierających się osób artystycznych, która dawałaby przestrzeń i narzędzia na dawanie i otrzymywanie pomocy i wsparcia. Myślę o sieci peer-to-peer, a inspirują mnie głównie aktywistyczne i postartystyczne praktyki queerowe i feministyczne.
Marta Jalowska, "Jezioro, czyli odpuszczanie”
Cykl 5 spotkań warsztatowych (po 2,5 h) dla osób nastoletnich i dorosłych, w trakcie których nauczymy się relaksowania, odpuszczania. Nauczymy się rozluźniania mięśni i poszukiwania swojego głosu. Będziemy wspólnie pozwalać naszym ciałom oddychać (podobno gdyby nie zakłócenia cywilizacyjne wszyscy ludzie świata oddychaliby w jednym rytmie!) i wsłuchiwać się w ten oddech zamiast próbować go kontrolować. Poruszamy się i poszukamy śladów relacji z innymi w naszym ruchu, bez oceniania, szukając w tym zabawy. Na warsztaty zapraszam wszystkie osoby chętne, niezależnie od umiejętności tanecznych czy stopnia sprawności. Naszym zadaniem będzie wspólne oddychanie i zwalnianie kontroli, naszym celem poszukiwanie relaksu, który mobilizuje do działania, a nie wirtuozeria. Praca na warsztatach będzie oparta na metodzie pracy z głosem Kristiny Linklater.
Jagna Nawrocka, “Longing to be long”
Interdyscyplinarne badania choreografii i praktyk performatywnych wyłaniających się z pragnienia przedłużenia siebie o inne ciała. Research wokół ucieleśniania queerowego pokrewieństwa, międzygatunkowych sojuszy i erotyki jako aktywności społecznej prowadzę od lutego 2023 roku. Od lutego do czerwca współpracowałam z grupą performerx nad filmem rejestrującym praktyki pragnień. Film jest w trakcie montażu, fragmenty można obejrzeć tutaj: https://jagnanawrocka.wixsite.com/film. W trakcie rezydencji w Wiedniu w ramach programu ATLAS, ImPulsTanz Festival 2023, rozpoczęłam solowy research eksplorujący temat longing to be long w ramach praktyk somatycznych i głosowych. W efekcie zaprezentowałam solo work in progress podczas prezentacji w Rennweg Studios na koniec festiwalu: https://jagnanawrocka.wixsite.com/portfolio/performance
Wątki pragnienia zniknięcia przez rozpuszczenie w krajobrazie lub transformację w ciało roślinne korespondują z motywami literackimi czerpanymi z tzw. weird fiction. Aktualnie pracuję przede wszystkim z esejami o dziwności Elvii Wilk z książki Death by Landscape. W ramach rezydencji w Komunie Warszawa kontynuowałam pracę nad choreografią dziwności do spektaklu „Longing to be long” na kilka osób performerskich.
Patryk Warchoł, “Bezmatek”
,,Próbując podzielić się doświadczeniem śmierci Matki – nieobecnej bohaterki ,,Bezmatka’’ – natrafiamy na przeszkodę: zatapiamy się w opowieści o miłości do niej, o jej braku, wspomnieniach, własnym dzieciństwie w potransformacyjnej rzeczywistości lat 90. Śmierć Matki daje przyczynek do stworzenia poematu o niej. Poematu, w którym się zatracamy, szukając jej. Spektakl to próba odnalezienia i zrozumienia miłości, która odeszła wraz z Matką, a teraz powraca w każdym słowie, ruchu, wspomnieniu o niej’’.
Paulina Pawłowska, “Under me was me”
Projekt choreograficzny, którego punktem wyjścia jest relacja spojrzenia i władzy. Research obejmuje zagadnienia takie jak autofikcja, tymczasowe ciało, non-image, body horror, przemieszczanie uważności, wzrok kreujący strukturę ruchu i przestrzeni. Open studio przeznaczyłabym na próby nad tym projektem, pogłębienie researchu i ucieleśnienie tych zagadnień poprzez pracę z wybranymi teoriami queer oraz wypracowanymi już przeze mnie narzędziami choreograficznymi.
Paulina Woźniczka, “Worldmaking”
Projekt opiera się na moich osobistych zainteresowaniach i badaniach zakorzenionych w teorii nowych materializmów, queerowej ekologii i choreografii. W projekcie poszukuję różnych sposobów bycia, obejmujących tworzenie nowych form bycia-ze-świata, w oparciu o narracje o symbiotycznym współistnieniu, magii i pokrewieństwu. Wykorzystując siłę opowiadania, tworzę fikcyjne światy jako odpowiedź na wszechobecną ekonomię eksploatacji zasobów Ziemi, zasobów ludzkich i więcej-niż-ludzkich. W projekcie chcę eksplorować mieszankę sztuki wizualnej i performatywnej. W swojej praktyce artystycznej tak interesuje się tym, w jaki sposób obraz może być substancją do tworzenia choreografii i performansu. Inspirując się twórczością Hilmy af Klint, pragnę przyjrzeć się jej obrazom jako score’om. Jak przetransferować język malarstwa na język ciała i ruchu?
Maciej Cempura, “Sensus”
Punktem wyjścia do pracy i główną osią przedstawienia będzie temat relacji romantycznej. Planujemy korzystać ze środków wyrazu zaczerpniętych z teatru ożywionej formy, nowej choreografii i performansu.
Aleksandra Nowakowska, “Miasto w dotyku”
Spotkania mają na celu stworzenie własnego miejsca, obserwacji ciała w nowej przestrzeni, kreatywnego procesu pracy z ciałem wobec przestrzeni, a tym samym znalezienia nowych sposobów bycia w niej – psychologicznego procesu tworzenia własnych ścieżek i nadawania im znaczenia poprzez oswojenie i nadawanie znaczeń.
Bogumiła Greda “distorted slut in the making”
Proces poszukiwania niebinarnych form wyrażania seksualności w oparciu o kategorie sex siren oraz new way w ballroomie. Jest to część projektu o „odtraumawianiu” ciała jako ex-balerina i odnajdywaniu przyjemności w ruchu na tożsamościowym spektrum.
Julia Bochenek-Broniszewska, “Ile maggi do rosołu?”
W mieszkaniu, w którym teraźniejszość spotyka się z przeszłością, Kobieta, Opiekun, Dziewczyna i Chłopak próbują poradzić sobie z nieuchronnym postępem choroby Starszej Kobiety. Stawiają czoła wymazywaniu, zapominaniu, usuwaniu, rozpadowi, gubieniu, zamieraniu, więdnięciu, marnieniu – ale też mniej filozoficznym ideom, bo przecież choroba Alzheimera to najczęściej konkretne problemy, wymagające realnych rozwiązań. Mimo, iż całkowita pustka wydaje się nieuchronna, bohaterowie w niecodziennych okolicznościach podejmują walkę o pozostałe strzępy życia – nawet gdy przeszkoda są oni sami.
Aleksandra Rudzka, “Glorious Summer”
Upalne lato, renesansowy pałac. Trzy kobiety trwają w beztroskim stanie zawieszenia, a enigmatyczny system spełnia wszystkie ich życiowe potrzeby – zapewnia jedzenie, daje rozrywkę i rozwój. Jest jeden warunek – nie wolno im wyjść na zewnątrz. Spod idyllicznego obrazka szybko przebija druga, ciemniejsza strona nowej rzeczywistości. „Glorious Summer” to opowieść o tym, ile jesteśmy gotowi oddać za poczucie bezpieczeństwa i brak jakiejkolwiek odpowiedzialności.
Monika Jarosińska, "finding flow – practice"
Research ruchowy narzędzi soft acrobatyki, fighting monkey i techniki human animal w kontekście performensu/wypowiedzi scenicznej. Od techniki poprzez emocjonalność, formę i treść. Praca z grawitacją, atawizmem ruchu, pozycjami odwróconymi aż wreszcie samym ciężarem ciała – to główne tematy zgłębiane podczas rezydencji.
Katarzyna Sikora, “Code of Conduct”
Partytura ruchowa, która skupia się między innymi na wybranych gestach dyrygentek orkiestrowych. Wybór tego konkretnego tematu wiąże się z zainteresowaniami performerki notacjami ruchowymi i dźwiękowymi, na których opierają się współczesne instrukcje stosowane w choreografii i pokrewnych dyscyplinach. Sikora otwiera tym samym obszar fascynacji nie tylko muzyką poważną, ale także nieporuszanego dotąd wątku wspomnień związanych z faktem przerwania nauki w szkole muzycznej. Zainteresowania projektu koncentrują się wokół odmiennych strategii uczestnictwa (zarówno widowni, jak i osób performerskich) oraz strategii patrzenia i wchodzenia w rolę osoby obserwującej i obserwowanej. Podejmuje też tematy przyjemności i wrażeniowości doświadczanej w trakcie tańca i swobodnego ruchu. Eksploruje też różne podejścia do zmysłu dotyku i materialności oddechu.
Palina Dabravolskaya, “COMA”
A multidisciplinary project on the border of music, theater and technology, exploring human existence, consciousness and the potential future of humanity. The title „COMA” is an AI embarking on an existential quest, deciphering the fate of its creators by interacting with available data and discovering its own purpose. In „COMA” the boundaries between what is organic and what is artificial are blurred. This fusion is brought to life on a musical level thanks to the sampling technique where human speech, singing and natural sounds are digitized into a virtual symphony. The lyrical content, in turn, interweaves the human touch with the text generated by AI, creating a unique, multi-level narrative.
Tamara Briks, “Kompostowanie Baletu”
Druga część wielopoziomowego aktywistyczno-artystycznego projektu, który zaczął się pod tytułem Zdelegalizować balet: rozprawa z dowodami i pytaniami do publiczności. Krok pierwszy: zinternalizowana przemoc. Po stanowczej Delegalizacji baletu realizowanej w ramach rezydencji 2023 w Komunie Warszawa powracam do długotrwałych, organicznych procesów. Pierwszym krokiem było zaopiekowanie się, sobą, zinternalizowaną przemocą. Rozczarowanie tych, o których uznanie trzeba było zabiegać. Wtedy powiedziałam, że nie mogę na ten temat zatańczyć. Teraz snuję wizje i przechodzę osobiste i wspólne rytuały przejścia o tym jak tańczyć i wytańczyć. To projekt autoetnograficzny, w którym wypowiadamy się osobiście ale też multiplikujemy siebie stając się osobą zbiorową. Realizujemy w nim praktykę artystyczną “kompostowania baletu (decomposing ballet)”, w której poszukujemy długotrwałego, organicznego procesu dezorganizacji i uleczenia baletu.
Katarzyna Szugajew, “Come Back”
Projekt skupia się wokół idei powrotu i rewizyty własnego dorobku artystycznego i cielesnego. Aktywacja osobistego archiwum odbędzie się przy pomocy wielopoziomowego dialogu między zaproszonymi artystami, którzy będą pełnić rolę investigatorów. Dzięki temu ujawni się to co w archiwum jest aktualne, a co należy do przeszłości. Pracując z tkanką organiczną chciałabym zaktualizować siebie na płaszczyźnie przekonań i zainteresowań. Jak na pracę wpływa ugruntowana pozycji artystki? Skąd wynika potrzeba widzialności i unaocznienia w moim procesie? Z czego wynika moja kreatywność i chęć bycia na scenie? Jakie są metody obecności performatywnej, które eksplorują tematy opulencji scenicznej i spektrum widzialności. W trakcie pracy w Komunie/Warszawa chciałabym zapraszać do konwersacji osoby, które nazwałam investigatorami; dramaturga, artystę wizualnego, choreografa, filmowca, kuratorkę. Towarzyszy temu idea podwójnej widzialności – mnie i zaproszonej osoby, wzajemnego inspirowania się i aktualizacji artystycznego statementu. Jest to również etap na pracę z ciałem, polegający na zreorganizowaniu dotychczasowej praktyki ruchowej, która powstała w trakcie pracy nad poprzednimi projektami solowymi. Przyjrzenie się sobie jako artystce otworzy mnie na kolejną część reserachu dotyczącą widzialności/niewidzialności oraz znajdowania się w centrum lub na peryferiach uwagi i spojrzenia widza.
Filip Pawlak, “Can you help me?”
Projekt performance dotyczący warunków dostępu do teatralnej edukacji wyższej realizowany w kolektywie osób z niepełnosprawnościami.
Hanna Raszewska-Kursa, prace i działania Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej w sezonie 2024/2025
Jako Fundacja „Myśl w Ciele” prowadzimy Warszawską Pracownię Kinetograficzną. Grupę na zewnątrz widać rzadko – maksimum raz na rok prezentujemy wykład performatywny / performans badawczy, ale wewnętrzna praca jest stała: polega na comiesięcznych spotkaniach, na których zajmujemy się kinetografią – notacją ruchu (w tym tańca). Ćwiczymy w sposób, który można porównać do pracy researcherskiej w tańcu i choreografii, ewentualnie do próby czy treningu.
Maciej Wiktor, “Czasami zapominam”
Jak to jest być Rosjaninem w 2024 roku? Projekt, który wyznacza granicę pod wielowiekową refleksją nad naturą rosyjskiego człowieka i odpowiedzialnością zbiorową narodu rosyjskiego za zbrodnie, które spowodował. Projekt składający się ze świadectw studentów, zdrajców, artystów, emigrantów i taksówkarzy, zmontowany z fragmentów akt sądowych, statystyki, podsłuchanych rozmów w palarniach, na publicznych plażach i w nowych pustych budynkach. Składający się z ciszy na balkonie, nieprzetłumaczalnych słów i wyrażeń, tatarskiej poezji, zagubionych tchórzy i świątecznych opowieści.
Ramona Nagabczyńska, “Hate House”
“Hate House” będzie spektaklem, który weźmie na warsztat temat funkcjonowania w kolektywie. To, co wspólne dla tej formy organizacji i pracy nad choreografią to procesualność. Zarówno kolektywy, jak i procesy choreograficzne w pewnym momencie stają się autonomicznymi bytami, uniezależniającymi się od woli osób je współtworzących. Każdy kolektyw, tak jak każdy proces choreograficzny, to nowy język, nowe zasady funkcjonowania, nowa wrażliwość. Jednym słowem- nowy świat.
Interesuje mnie wydobycie na wierzch partykularnego głosu kolektywu Hertz Haus. Nie tylko głosów poszczególnych członkiń grupy, lecz polifonię tworu, któremu nadały życie. Nie będzie to spektakl o kolektywach jako takich, lecz o tym konkretnym kolektywie.
