Open Studio 2025
Open Studio jest naszą odpowiedzią na powszechnie zgłaszany w środowisku artystycznym problem braku miejsc do pracy twórczej, które byłyby dostępne bezpłatnie lub za symboliczną opłatą. Doskonale rozumiemy potrzebę funkcjonowania takich miejsc. Dlatego przygotowaliśmy sale prób, które udostępniamy za darmo indywidualnym artystkom i artystom, kolektywom, zespołom twórczym i organizacjom pozarządowym, działającym w obszarze sztuk performatywnych.
Osoby i grupy, które korzystały z Open Studio 2025
Natalia Bielecka: 8.01–27.01, „Rozwój umiejętności tanecznych, autopromocyjnych, językowych i cyfrowych w celu poszerzenia kompetencji artystycznych i popularyzacji gaga dance w Polsce”
Izabela Niepokój: 17.01–28.03, „Ćwiczenia z podzwyczajności”
Alexandra Bachzetsis: 20–21.01, “Rush(es)”
Zofia Jastrzębska: 23.01–20.02
Eva Studzinski: 27.01–11.02, „Sous Pluton”
Joseph Lee: 17.02–5.03
Nika Kimaty: 3.03–25.04, research wokół tematu czarności/ białości
Kalina Dębska: 18–19.03, „Wesołe Kumoszki”
Maja Luksenberg: 25.03–31.03, „Mapa”
Petr Dlouhy
Natalia Drozd: 15–17.04, „SUPERSTAR”
Marta Kosieradzka: 2–12.06, „Home Grown Allure”
Liwia Bargieł-Kiełbowicz: 3–11.06, „Mimikra”
Wioleta Zamrzycka: 2–30.06, „Don’t Be Mash”
Natalia Sakowicz: 9–22.06, „Szycie”
Anita Szymańska: 16–20.06, 23–27.06, 30.06–4.07, 10.10, „Psy i ludzie”
Benjamin Koc: 23–27.06, „It’s deep, but not that deep”
Maja Michnacka: 24.06
Irina Slate: 1–4.07, 7–11.07, 14–15.07, „diss://connected”
Weronika Banul: 7–11.07, 14–18.07, 23.09, 25.09, 29–30.09, „Samobit”
Wojciech Rybicki: 7-9.07, „Three sisters. Pas de mark”
Andrei Novik: 25.08, 11.09, 22.09, 24–25.09, 3–7.11, 20–21.11, 24–27.11
Maja Zając: 29.08, 1.09, 3–5.09, 9.09, „Świat istnieje tylko dlatego, że za późno się cofać”
Sebastian Pałka: 1–5.09, „TOMEK”
Aleksandra Jakubczak: 2.09
Wojciech Sobolewski: 8–10.09, 15.09, „Sky king”
Hana Umeda: 8.09, „Impossible Pavilion”
Adrianna Kazimierz: 10–12.09, reaserch do spektaklu, praktyki ruchowe, choreograficzne i konceptowe
Aleksandra Nowakowska: 15–19.09, „SPEECHLESS”
Michał Wolny: 29.09, 2–3.10, 3.11, 13–14.11, 17–21.11, 24–28.11, 1–3.12, „Mój pierwszy raz był z Miłości”
Alicja Borkowska: 1–3.10, 6–9.10, 13–16.10, „Będzie coraz cieplej”
Edyta Kozak: 2–3.10, 9.10
Aleksandra Rudzka: 6–7.10, 14.10, 27–29.10, „My secret cyberlove”
Nina Samborska: 8.10, 15.10, 22–23.10, 29–30.10, 17.12, grupa teatralna Strefa Absurdu – młodzieżowa, amatorska grupa teatralno-filmowa
Marcin Miętus: 16.10, 23.10, 30–31.10
Urszula Dziurdzia: 20–23.10, 28.10, 31.10, 20–21.11, 24–25.11, 2–5.12, „Lesbian skul”
Kinga Senczyk: 23–24.10, 27.10, 30–31.10, 12–13.11, 26–28.11, 1–5.12, 17–19.12, solo na finał kursu Choreografia w Centrum
Barbara Derleta: 30.10, 15.12, 18–19.12, solo na finał kursu Choreografia w Centrum
Marta Czajkowska: 4–7.11, 12.11, 25–28.11, 4–5.12, 8–12.12, 15–19.12, solo na finał kursu Choreografia w Centrum
Analog Collective: 10–14.11, 17–19.11, „Co chcesz usłyszeć”
Emilia Kraszewska: 17–19.11, „Nieuchronność przemijania”
Ania Maj: 24–25.11, 28.11, 1.12, 4.12, 8–9.12, 12.12, 18–19.12
Anna Nowicka: 25–27.11, „The Dream Game”
Sticky Fingers: 10–12.12, 15–17.12
Natalia Bielecka, „Rozwój umiejętności tanecznych, autopromocyjnych, językowych i cyfrowych w celu poszerzenia kompetencji artystycznych i popularyzacji gaga dance w Polsce”
Projekt ma na celu rozwój moich umiejętności tanecznych w technice gaga dance oraz promocja tej bardzo mało praktykowanej w Polsce techniki tańca.
Izabela Niepokój, „Ćwiczenia z podzwyczajności”
Praca nad wystawą, która podejmuje temat warunkowania się ciała pod wpływem norm społecznych, a w szczególności – instancje odstępstw od tych norm. Unaocznia rozdźwięk, który powstaje pomiędzy ograniczeniem ciała, a mimowolnym ruchem, który w owym ciele powstaje. Analizie formalnej zostają poddane “choreografie codzienności” według wykładni Decroix. Głównym elementem wystawy jest performans, formą ze względów dostępności nawiązujący do spektaklu. To kontynuacja procesu badawczego, którego dotychczasowym efektem były „Ćwiczenia z chodzenia”– seria spacerów biorących na warsztat ciało w przestrzeni miejskiej. Przestrzeń wystawy przekształca galerię w eksperymentalne pole doświadczania sztuki. Artystki, poprzez „zmeblowanie” przestrzeni – nałożenie na siebie obiektów ready-made – tworzą konfiguracje zachęcające do skupienia uwagi na pomijanych zazwyczaj detalach. Wzmacnia to eksperymentalny wymiar wystawy, zachęcając jednocześnie do alternatywnych sposób bycia z pracami artystycznymi.
Alexandra Bachzetsis, “Rush(es)”
In her latest performative project RUSH(ES), Alexandra Bachzetsis engages with the interconnection between auto-fiction, bodily transformation, and the construction of narrative through performative behaviors. The performance is envisioned as an introspective journey, challenging taboos of behavior and exploring the autoerotic, commodified nature of desire as it is both constructed and deconstructed by the dancing body. In this solo project, the audience is invited to perceive, examine, and experience the performer’s body as both an individual entity and a mirrored reflection of their collective consciousness. RUSH(ES) thus aims to evoke intuitive, immediate responses to music, space, and the actions of the body, pushing both Bachzetsis and spectators toward a heightened state of awareness and transformation.
Eva Studzinski, „Sous Pluton”
My research focuses on a connection between the movement of dance and the movement of video editing. I’m exploring the shared language between these two forms to capture the deeply felt intangible. I’m particularly interested in how intentions alone influence both the creative process and the audience’s experience. This project is rooted in the concept of destruction within our society, under the image of planet Pluto. It will culminate in an essay and performance with musicians Golce Kummer and Symo Reyn.
Nika Kimaty, Research wokół tematu czarności/ białości
Projekt zakłada research w tematach polityk tożsamości, w tym wokół takich pojęć jak: czarność i białość. Praca nad tymi tematami ma się odbywać przy użyciu narzędzi choreograficznych,w kontekście dyskursu feministyczno-intersekcjonalnego. Ważnym punktem odniesienia jest też książka Oliwi Bosomtwe: „Jak biały człowiek. Opowieść o Polakach i innych”. Twórczyni, która jest czarną Polką zamierza także sięgać do osobistego imaginarium oraz archiwum własnych doświadczeń.
Kalina Dębska, „Wesołe Kumoszki”
W samym sercu naszego performance’u spotykają się Pani Page i Pani Marlowe, bohaterki zaczerpnięte z komedii “Wesołe kumoszki z Windsoru” Szekspira – dwie przyjaciółki, które od lat wspierają się w radościach i smutkach życia. Tym razem ich historie rozgrywają się w zaciszu lokalnej sauny – przestrzeni, w której kobiecość jest pełna wolności, żartów i intymnych wyznań. Chciałybyśmy oddać hołd kumoszkom, przywrócić to słowo do łask, odczarować je, rozszerzyć jego znaczenie. Zastanawiamy się, jak będzie wyglądało nasze życie za dwadzieścia lat. Czy już jesteśmy kumoszkami, czy może z czasem się nimi staniemy? Czym jest teraz nasze kumoszkowanie? Kumoszka to więcej niż przyjaciółka – to powierniczka sekretów, towarzyszka w codziennych radościach i upadkach, twoja one and only partner in crime. (…) Dodatkowo śmiejemy się z samych siebie inspirując się podcastem i książką Joanny Okuniewskiej pt. ”Ja i moje przyjaciółki idiotki”. Kumoszki może są trochę podobne do idiotek z opowieści Okuniewskiej, a współczesny Falstaff dla każdej z nich jest innym typem, albo typiarą, których spotyka się w życiu. Mamy wrażenie, że w Polsce, pomimo prób, wciąż brakuje dyskusji na temat kobiecej seksualności, ale też nieporadności w komunikowaniu swoich potrzeb. Teatr stara się przełamywać pewne tematy tabu, a my dodatkowo chcemy też pokazać to, co w nas niedoskonałe i ułomne. W naszym spektaklu Falstaff przestaje być jedynie bohaterem komedii, a staje się lustrem, w którym bohaterki odnajdują swoje własne słabości i siły – być może nawet odkrywając odrobinę „Falstafa” czy „Falstaficy” w sobie samych.
Maja Luksenberg, „Mapa”
Projekt w ramach stypendium twórczego Warszawy: solowy koncept – album muzyczny. Badam relację pomiędzy pamięcią indywidualną a traumą wpisaną w topografię miasta, m.in. przetwarzając nagrania terenowe z Muranowa. W tekstach eksploruje temat ciała jako agregatu pamięci i jego roli w procesie odzyskiwania podmiotowości po doświadczeniu przemocy. Moją bezpośrednią inspiracją, a zarazem punktem wyjścia do badania topografii własnych wspomnień, jest forma narracyjna zapoczątkowana przez Joe Brainarda „Pamiętam, że”.
Natalia Drozd, „SUPERSTAR”
SUPERSTAR jest autorskim konceptem z dziedziny sztuki tańca i choreografii Natalii Drozd z zakresu (expanded choreography), w której widzowie są integralną częścią spektaklu choreograficznego. Koncept wywodzi się z praktyki tańca, w której Natalia zajmuje się relacjami/połączeniami w tańczącym ciele płynące od kości ogonowej. Osią tematyczną jest przyjrzenie się Natalii relacji z tańcem, różnym jej przejawom, odczuciom odwołując się do jej własnej historii tańca. Sześć lat temu podczas studiów w Szwecji po raz pierwszy pracowała z pytaniem: Czym jest taniec? Czym jest tańczenie? Międzynarodowe spojrzenie Natalii na taniec zostanie zaprezentowane w kolażu scen spektaklu choreograficznego SUPERSTAR. Na przestrzeni lat i własnych eksploracji interesuje mnie relacyjność, która w sposób innowacyjny i eksperymentalny jest zebrana w choreografie spektaklu SUPERSTAR. Spektakl składa się z kolażu pięciu scen, przy tym jedna ze scen aktywnie będzie angażować widzów, tancerka przeprowadzi praktykę bezpośrednio zwracając się do publiczności. W praktyce opowiada tancerka o relacjach kości ogonowej w ciele, oddechu, relacje jednostki względem kolektywności-wspólnoty. Spektakl w założeniu odrzuca „tradycyjną” formę teatru, widownia zostanie ustawiona wokół sceny po trzech ścianach. Taki zabieg ma na celu umożliwienie publiczności doświadczenie sztuki tańca i choreografii, również widzowie staną się częścią spektaklu. Kto tak naprawdę jest tytułowym SUPERSTAR? Kość ogonowa? Widzowie? Tancerka-osoba tańcząca? Taniec? Choreografia?
Marta Kosieradzka, „Home Grown Allure”
Solowy spektakl taneczny inspirowany prozą Olgi Tokarczuk i jej ideą ‘’czułego narratora’’ oraz sposobem w jaki autorka opisuje wielowymiarowość świata w swoich książkach oraz poetycką wizją ciała jako domu, który jest niezwykle skomplikowaną przestrzenią mieszczącą wspomnienia, myśli, obrazy z pamięci. Do pracy nad projektem skłoniła nas refleksja nad tym, jak składamy obrazy, jak nasza historia i rzeczy, które zaobserwowaliśmy w ciągu naszego życia, wciąż są z nami, gdy czas mija. Choreografia stworzona w ramach projektu magisterskiego w ramach programu MA in Dance w Oslo National Academy of Arts 2023.
Liwia Bargieł-Kiełbowicz, „Mimikra”
Moje najnowsze prace nawiązują do kontekstów społeczno–politycznych. Po latach krzyku i akcji protestacyjnych sięgam w sztuce po miękkie środki. Pracuję nad spektaklem kontemplacyjnym, zapraszającym do udziału we wspólnej obserwacji niuansów. Nazywam to manifestem szeptem, rozmarzeniem się na temat harmonii współistnienia. Zastanawia mnie kondycja współczesnego człowieka w dobie nawarstwiających się kryzysów i zmian. Człowiek jako istota stadna nie może żyć w całkowitym odosobnieniu, a jednak trwa nieustanna walka o zagarnianie przestrzeni, o dominację, zwalczanie siebie nawzajem. Zastanawia mnie paradox, w którym jednocześnie jednostka próbuje się wyodrębnić i wyróżnić oraz znaleźć grupę podobnych sobie i wtopić się w szerszy kontekst. W swojej praktyce choreograficznej interesuję się relacyjnością, repetycją i iluzyjnością formy ciała. Badam jak komunikat gestualny w sposób abstrakcyjny dociera do emocji odbiorcy. Interesuje mnie szukanie w złożonej fizyczności ruchu.
Wiola Zamrzycka, „Don't Be Mash”
Jesteśmy niewielką, niezależną grupą tancerzy związanych z warszawskim środowiskiem tańca Hip Hop. Choć prowadzimy warsztaty i działania artystyczne w różnych miastach w Polsce, obecnie nie mamy stałego dostępu do przestrzeni prób w Warszawie. Po inspirującej wizycie we Francji, gdzie teatry wspierają lokalnych artystów poprzez udostępnianie przestrzeni, postanowiliśmy poszukać podobnej możliwości u nas. Naszym celem jest budowanie mostu między kulturą Hip Hop a instytucjami kultury oraz zwiększanie świadomości na temat wartości Hip Hopu jako kultury.
Natalia Sakowicz, „Szycie”
Projekt zakłada stworzenie przeze mnie solowego spektaklu, dotyczącego kobiecych relacji w rodzinie i żeńskiego dziedzictwa przekazywanego przez kolejne pokolenia. Pracując nad projektem, chcę przyjrzeć się bagażom doświadczeń naszych matek, babek i prababek oraz spróbować zrozumieć, jak ich życie, ich wybory i to, do czego były zmuszone, wpływają na nas dzisiaj. Za pomocą środków wyrazu zaczerpniętych z teatru dramatycznego, teatru lalkowego, nowej choreografii i muzyki współczesnej planuję oddać głos cichym bohaterkom naszych rodzin, które aby przetrwać – nieraz w trudnych warunkach – musiały stać się silne i zagłuszyć w sobie ból, żal, tęsknotę, które w formie przemilczanych traum zostały przekazane kolejnym pokoleniom. Czym jeszcze dzielą się kobiety w żeńskiej linii rodziny? Siłą, talentami i predyspozycjami. Przez wieki umiejętność szycia była jednym z przykładów kobiecego dziedzictwa. Wiele z naszych matek i babć szyło pościel, firanki, ubrania; dziergało na drutach swetry i szaliki dla innych domowników. To kobieca domena – splatanie nitek, łączenie różnych tkanin i materii, aby stworzyć coś co okrywa, otula, chroni. Kobiety szyjąc naprawiały podarte ubrania i dawały im nowe życie, łączyły pozornie niepasujące do siebie kawałki i tworzyły z nich nową jakość. Widzę w tej tradycyjnej aktywności kobiet analogię do innych dziedzin życia – łączenia zwaśnionych stron i naprawy relacji, także tych międzypokoleniowych.
Anita Szymańska, "Psy i ludzie"
Inscenizacja sztuki ukraińskiego autora Vyacheslava Volkonsky’ego – tragikomiczna opowieść o wojnie widzianej z perspektywy psów i ludzi zamieszkujących opuszczoną szkołę zamienioną w schronisko. To poruszające, pro-ukraińskie wydarzenie, które łączy metaforę, muzykę na żywo i minimalistyczną formę sceniczną, by opowiedzieć o empatii, przemocy i przetrwaniu. Projekt powstał z potrzeby refleksji nad wojną w Ukrainie – bez patosu, z szacunkiem i uważnością. Premiera odbyła się we wrześniu 2025 roku w Teatrze Łaźnia Nowa.
Benjamin Koc, “It’s deep, but not that deep”
Performance taneczny kolektywu FAZA Dance Company. Bada naturalne/organiczne/harmonijne vs mechaniczne podejście do korzystania z zasobów naturalnych, wody, ciała. Opowieść o głębokim temacie ludzkiego koegzystowania z przyrodą i nie tak głębokim poziomie wód.
Irina Slate, “diss://connected”
The project proposes a political and philosophical approach to the existence of the smartphone and to the public’s role as prosumer, through a theatrical form that merges both these roles – consumer and producer of theatrical content – using technological tools. It is also a political gesture, through which we attempt to confront the growing alienation, disorientation, and the absurd feeling of a lack of perspective by merging these two realities into a clearly defined context.
Weronika Banul, “Samobit”
Performance oparty na tańcu współczesnym, eksplorujący siłę samodzielności i złożoność indywidualności. Cielesna opowieść o byciu „sobie sterem, żeglarzem, okrętem” – o niezależności, która bywa wyborem, koniecznością, a czasem instynktem przetrwania. Poprzez ruch performer bada napięcie między autonomią a potrzebą więzi, między wolnością a odpowiedzialnością za własne decyzje. Ciało staje się polem walki i pojednania – przestrzenią, w której samotność przestaje być brakiem, a staje się pełnią i ciężarem.
Wojciech Rybicki, “Three sisters. Pas de mark”
Markowanie – akt tancerza ćwiczącego daną choreografię w formie zredukowanej lub uproszczonej. Czasowa przestrzeń, która przywraca nadzieję na to, co efemeryczne i zapomniane. „Three Sisters. Pas de mark” to półdokumentalny balet, który wykorzystuje choreopolityczny potencjał fenomenu markowania, by eksplorować postkomunistyczne poczucie stagnacji.
26 maja, w sezonie 1989/90 Opery Wrocławskiej, miała odbyć się premiera adaptacji „Trzech sióstr”. Kilka miesięcy wcześniej upadł komunizm, dając Polakom nowy ustrój, a wraz z nim nowe pragnienia, nowe tańce i nowe Moskwy. I tak siostry Czechowa stały się baletem, który nigdy nie powstał. To performatywny sabotaż i taniec z pamięcią. Opór wobec odziedziczonego rozczarowania. Próba odzyskania choreografii, która, podobnie jak siostrzana Moskwa, istnieje podporządkowana logice niespełnienia. Co ludzie markują w postkomunizmie? Dlaczego pamięć o niektórych tańczących ciałach lub tańcach jest zachowana, podczas gdy inne są wymazywane z historii?
Maja Zając, “Świat istnieje tylko dlatego, że za późno się cofać”
Intertekstualny scenariusz teatru lalek inspirowany „Ferdydurke” i „Dziennikami” Witolda Gombrowicza, „Kompleksem Portnoya” Philipa Rotha oraz „Tangiem” Sławomira Mrożka. Spektakl stanowi próbę realizacji utopijnego marzenia o połączeniu teatru i kina w jednej przestrzeni i czasie.
Pomysł na spektakl powstał również z potrzeby stworzenia teatru lalkowego skierowanego do dorosłych. Zderzenie formy kojarzącej się z dzieciństwem z dorosłą, niejednoznaczną treścią daje efekt, który nadal zaskakuje i przyciąga uwagę. W spektaklu wykorzystano lalki sycylijskie – klasyczną konstrukcję, pozwalającą na sprawną animację głowy i dłoni lalki. Dzięki tzw. czempurytom i gambitowi możliwe jest precyzyjne, dynamiczne ożywianie postaci, co odróżnia je od tradycyjnych, wolniejszych marionetek. Obsadę tworzą głównie studenci i absolwenci Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej w Białymstoku, którzy pracowali wcześniej z tym typem lalek w ramach specjalistycznych zajęć.
Sebastian Pałka, “TOMEK”
Monolog. Skupia się na doświadczeniu samotności z perspektywy polskiego queerowego (geja) imigranta. Łączy opowiadanie Marka Hłaski „List”, który porusza temat samotności i oczekiwania, tematy, które towarzyszyły twórcy Tomka podczas jego imigracji. Jest to devised i na pół improwizowany projekt z elementami tańca, piosenki i dragshow.
Wojciech Sobolewski, “Sky king”
Punktem wyjścia do projektu Sky King są 2 historie. Wojtka Sobolewskiego, którego ojciec odebrał sobie życie poprzez powieszenie na śmietniku pod swoim blokiem na Ursynowie. Richarda Russela, pracownika obsługi naziemnej Horizon Air, który pewnego dnia zakradł się na pokład bombardiera Q400, porwał go i przez godzinę latał po okolicy, cały czas tocząc rozmowę z kontrolerami ruchu, którzy próbowali sprowadzić go na ziemię. W trakcie lotu wykonał serię brawurowych ewolucji, po czym odebrał sobie życie rozbijając się na pobliskiej wyspie Ketron.
„Sky king” to eksperymentalny projekt na 3 performerów, którym chcemy zbliżyć się do granicznych doświadczeń, opowiedzieć o cierpieniu, jego formach i pragnieniu ostatecznego od niego uwolnienia. Temat samobójstwa interesuje nas także w kontekście współczesnych dyskursów o nowych męskościach oraz koncepcji dotyczących kryzysów zdrowia psychicznego.
Hana Umeda, "Impossible pavilion"
Działanie performatywne w POLIN Muzeum Historii Żydów Polskich dotyczące powojennych osiedli żydowskich na Dolnym Śląsku i możliwej alternatywy dla projektu syjonistycznego i okupacji Palestyny. https://polin.pl/pl/wydarzenie/19482025pawilonniemozliwy-performans-hagar-ophir
Aleksandra Nowakowska, “SPEECHLESS”
Próba zobrazowania ulotności dźwięku i ruchu splecionych wokół tańczącego ciała. Ciało jest miejscem, gdzie formuje się język, a w języku coś abstrakcyjnego i nieuchwytnego nabiera kształtu i fizyczności. SPEECHLESS to przemowa ciała, rytm gestu, opresja ciągłej obserwacji i poddanie ciała rygorowi języka. Dźwięk, intonacja, oddech, niemożność zabrania głosu – to warstwa zarówno choreograficzna jak i muzyczna spektaklu.
Michał Wolny, “Mój pierwszy raz był z Miłości”
Próby do spektaklu, który miał premierę 4.12.2025 w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego.
Alicja Borkowska, “Będzie coraz cieplej”
W obliczu zmian środowiskowych do migracji zmuszone są rośliny, zwierzęta i ludzie. Przemieszczanie się zapewnia wszystkim gatunkom możliwość przetrwania w momencie, kiedy dotychczasowe miejsce do życia nie zapewnia już bezpieczeństwa. Chcemy przyjrzeć się migracjom jako zjawisku, które, tak jak ruch i oddech, dotyczy nie tylko wszystkich ludzi, ale i wszystkich innych istot żywych. Planujemy realizację wydarzenia w formie performatywnej gry – pięciodniowego interaktywnego wydarzenia, które zakłada aktywne uczestnictwo osób w nie zaangażowanych, zarówno jako twórców i twórczyń, jak i publiczności.
Aleksandra Rudzka, “My secret cyberlove”
Film „My Secret Cyberlove” jest debiutem fabularnym Bartosza Stankiewicza, realizowanym w ramach programu „Pierwszy film” Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Producentem filmu jest East Studio – Pola Łangowska i Ola Rudzka.
Urszula Dziurdzia, “Lesbian skul”
Romantyczny lesbijski duet taneczny (Ula dziurdzia, sos k osowska). Podejmuje temat relacji nie wpisującej się w heteronormatywny skrypt. Zakłada stworzenie mini utopii, w której relacja między dwoma osobami jest pozbawiona opresyjności norm i opiera się na bliskości i czułości wyrażanej poprzez ruch. Taneczna eksploracja relacji miłosnej dwóch autonomicznych jednostek, która opiera się na celebracji różnic, wzajemnym szacunku, widzeniu się takim jakim się jest, świadomym współbyciu, współpracy i otwartości. (…)
Bierzemy na warsztat tańce z mocnymi zasadami co do ról płci, takie jak dancehall, tango, walc, balet, i dekonstruujemy ich reguły, otwierając taniec na różnorodność.
Kinga Senczyk, solo na finał kursu Choreografia w Centrum
Chcę stworzyć choreografię solową wokół koncepcji bycia dorosłym jako pewnej iluzji, konstruktu społecznego, wobec której okazuje się, że dorośli są tak naprawdę dziećmi w większym ciele.
Pracę chcę zaprezentować w czasie finału kursu Choreografii w Centrum – Proces w nowo otwartym Pawilonie Tańca i Innych Sztuk Performatywnych (oddział Muzeum Sztuki Nowoczesnej) w dniach 17-18.01.2026.
Marta Czajkowska, solo na finał kursu Choreografia w Centrum
W performensie używam rąk manekina, by eksplorować czym jest gest, badając przy tym granice między ożywionym i nieożywionym.
Analog Collective, “Co chcesz usłyszeć”
Projekt tworzony na zaproszenie Teatralnego Instytutu Młodych. Punktem wyjścia są rozmowy z osobami w wieku 13–18 lat. Pytamy o to, co dziś daje im nadzieję, co ją odbiera, czego potrzebują, co chcieliby naprawdę usłyszeć — od bliskich, od świata, od siebie nawzajem. Z tych rozmów, myśli i emocji powstanie scenariusz autorstwa Mariusza Gołosza — pisany z uważnością na język, który może dotknąć, otworzyć i dać głos.
Emilia Kraszewska, “Nieuchronność przemijania”
Refleksja nad upływem czasu i procesem przemiany. Opowiada o doświadczeniu końca i o trudnościach w pogodzeniu się ze stratą. To taniec o kruchości chwil i emocjach, które z czasem łagodnieją, ustępując miejsca akceptacji. Wraz z ruchem rodzi się nowy etap – niosący nadzieję, że po każdym zamknięciu przychodzi początek czegoś nowego.
Anna Nowicka, “The Dream Game”
Interaktywna gra, która zaprasza osoby uczestniczące do świata wyobraźni i snów. W praktyce gra prowadzi osoby uczestniczące przez proces odkrywania nieoczywistych znaczeń obrazów, emocji i ukrytych wzorców – tych samych, które często stoją za blokadami w komunikacji, innowacyjności czy relacjach interpersonalnych. Osoby grające losują karty obrazkowe i układają je w sen, a następnie ucieleśniają świat snu; wykonują zadania z kart zadaniowych: wcielają się w różne perspektywy, odgrywają je ruchem, oddają dźwiękiem i opowiadają na nowo historię snu. To, co wydawało się statyczne i dookreślone odżywa nowymi czytaniami i przypomina o naszym współuczestniczeniu w tworzeniu rzeczywistości.
Sticky Fingers
Praca nad spektaklem dla najmłodszych widzów (w wieku 2–8 lat), poświęconym tematyce fantazji i wyobraźni. Naszym celem jest stworzenie przedstawienia w duchu zrównoważonej produkcji teatralnej – chcemy podejść do procesu twórczego z troską o środowisko, wykorzystując materiały i przedmioty z drugiego obiegu. Zależy nam, by nadać tym przedmiotom nowe życie i wpisać je w opowieść naszego spektaklu – tworząc tym samym symboliczną historię o przemianie, ponownym wykorzystaniu i wartości rzeczy, które mogą zyskać nowe znaczenie.
