Rezydencja z Markusem Öhrnem
Rezydencje odbywały się od 5 do 31 maja pod opieką kuratorską Markusa Öhrna. Wzięły w nich udział trzy osoby wyłonione w open callu: Ola Bratkowska, Kuba Stępień, Patrycja Wysokińska.
Markus Öhrn
Zadebiutował w 2010 roku spektaklem „Conte d’Amour”, który zdobył pierwszą nagrodę na Impulse Theater Festival w Niemczech (2011) i stał się później pierwszą częścią trylogii („We Love Africa and Africa Loves Us”, 2012 oraz „Bis zum Tod”, 2014). Prace te były pokazywane m.in. podczas Theatertreffen w Berlinie; Wiener Festwochen w Wiedniu; Festival d’Avignon; Festival Transamerique w Montrealu; Theater Der Welt oraz w Nowym Teatrze w Warszawie. W 2015 roku zaczął eksperymentować z projektami site-specific i formatami seryjnymi. Do tego nurtu jego twórczości należą m.in. „Azdora” (2016), „Adventskalender” (Volksbühne, 2015), „Wir sind die Guten” (Volksbühne, 2017). W Polsce stworzył spektakl „Bohaterowie przyszłości” w Komunie Warszawa (2014), a w Nowym Teatrze „Sonatę widm” (2017) i „Trzy epizody z życia” (2019).
W 2021 roku był kuratorem naszego programu rezydencyjnego Hello Darkness My Old Friend. Zrealizował wówczas spektakl „Patriarchal Tears”.
Patrycja Wysokińska, "We Are Here. Again"
Patrycja Wysokińska tworzy na styku teatru, performansu i nowych mediów. Pracowała m.in. z Susanne Kennedy, Krzysztofem Warlikowskim i Needcompany. Finalistka BBC Playwriting Competition, laureatka MODELATORNI, uczestniczka międzynarodowych programów artystycznych. Interesuje się radykalnymi eksperymentami formalnymi i dekonstrukcją teatralnego porządku.
„We Are Here. Again” to trwały występ na żywo (durational solo performance) z pogranicza sci-fi, horroru i satyry społecznej, osadzony w technokratycznym świecie po katastrofie, w którym zmutowane, kosmiczne niesporczaki i Sławatyccy brodacze konfrontują się z przerażającym dziedzictwem ludzkości. Poruszając się na granicy radio artu, sztuk wizualnych, rytuału i praktyk choreograficznych potwornych ciał na scenie, projekt bada relacje między materialnością a pamięcią, technologią a przetrwaniem.
Ola Bratkowska, "Kodowanie”
Ola Bratkowska działa na styku sztuki i dostępności, traktując audiodeskrypcję nie tylko jako narzędzie, ale jako estetyczny i polityczny język. Interesuje ją tworzenie form współobecności, które aktywnie poszerzają dostęp do kultury. Obecnie bada potencjał audiodeskrypcji artystycznej w polskim teatrze.
Projekt „Kodowanie” to instalacja badająca performatywność języka – pięć stref, pięć prób dekodowania rzeczywistości. Audiodeskrypcja stawała się tu twórczym, niejednoznacznym medium.
Kuba Stępień, "Miner’s (Grand) Daughter”
Kuba Stępień działa pomiędzy Berlinem, Warszawą i rodzinnym Bełchatowem. Jej praktyka artystyczna opiera się na szeroko rozumianym procesie z silnym akcentem na eksperymentalny research, emocjonalną krytykę, autoteorię oraz trans-niebinarną perspektywę.
Projekt „Miner’s (Grand) Daughter” to intymny solowy performans zaprezentowany jako list miłosny, eksplorujący przemianę osoby queer wywodzącej się z wielopokoleniowej rodziny górniczej.
Praca poruszała tematy lęku, wykluczenia, nadziei, monstrualności i seksualności. Czerpała z mitologii i kultury górniczej, odniesień do popkultury i fantastyki oraz z wątków autobiograficznych, wplatając motywy zaczerpnięte z przedwojennego kabaretu i teatru.
