STAN RZECZY – OSIEM LAT I WIĘCEJ

Jerzy Kornowicz – kompozytor, pianista improwizator, pedagog, animator i działacz muzyczny, urodzony w 1959 roku w Lublinie. Studiował kompozycję w Akademii Muzycznej w Warszawie u Tadeusza Bairda i Mariana Borkowskiego oraz w Konserwatorium Królewskim w Hadze u Louisa Andriessena. Autor muzyki wielu gatunków – twórca interdyscyplinarny. Jego utwory ze sfery muzyki komponowanej były wykonywane w kilkudziesięciu krajach przez czołowe orkiestry, zespoły i solistów. Nagrania tych utworów ukazały się na płytach wydanych przez BBC Music, Signum Classic, Polskie Nagrania, Acte Préalable, Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża” i Polskie Centrum Informacji Muzycznej. Jako kompozytor wyróżniony m.in. na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO, nominowany do nagrody Opus i nagrody Musica Nova. Inicjator powstania grupy muzyki improwizowanej Kawalerowie Błotni, z którą koncertował w wielu krajach. Zaangażowany w tworzenie i programowanie wydarzeń muzycznych, m.in. jako komisarz festiwalu Audio-Art w Warszawie, inicjator i koordynator cyklu koncertów „Generacje”, cyklu koncertów w szkołach warszawskich „Akademia dźwięku”, autor programu animacji muzycznej w szkołach Stowarzyszenia Kultury i Edukacji w Warszawie, pomysłodawca i organizator corocznych artystycznych warsztatów wolnej improwizacji pod nazwą „Ogólnopolski skup dźwięków nowych i używanych” oraz współtwórca i komisarz artystyczny Festiwalu Tradycji i Awangardy Muzycznej KODY w Lublinie. W latach 2003-15 prezes Związku Kompozytorów Polskich. Inicjator rozwiązań publicznych służących społecznemu obiegowi muzyki. Współinicjator powstania Europejskiego Porozumienia Kompozytorów i Autorów w Brukseli i Stowarzyszenia Kreatywna Polska, zrzeszającego polskie środowiska twórcze i przemysły kreatywne, którego to stowarzyszenia jest prezesem. Jerzy Kornowicz od 2017 pełni funkcję dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.
źródło: warszawska-jesien.art.pl

Piotr Wójcik – fotograf, aktywista, wieloletni szef działu foto „Gazety Wyborczej”. Autor ikonicznych fotografii Geremka, Kuronia czy Mazowieckiego. Portretuje Polskę demokratyczną, odkąd jest demokratyczna. Od 2015 roku dokumentował proces stawiania oporu wobec zmian w Trybunale Konstytucyjnym, Sądzie Najwyższym, KRS, sądach powszechnych, prokuraturze. Artysta mówi: „myślałem, że bardzo niewiele wiem o ludziach, którzy również dla mnie walczą o praworządność, o sprawiedliwość, o przestrzeganie konstytucji. Czytałem wywiady z Igorem Tuleyą, Pawłem Juszczyszynem, Markiewiczem i innymi – wszyscy mówili o demokracji, konstytucji, o prawie, praworządności. A bardzo niewiele dowiadywaliśmy się o nich samych. Jak to się stało, że zostali prawnikami? Jak to postrzeganie prawa, sądów zmieniało się w nich samych? Co się dla nich zmieniło po 2015 roku? Zaczęło mnie to fascynować, ciekawić. Obecnie dokumentuje sytuację na polsko-białoruskiej granicy. „Tam dzieją się rzeczy straszne, nie jestem w stanie tego przyswoić. Łamane jest prawo, ludzie są wywożeni jesienią, w noc na bagna. Straszne.”
Wykłada fotografię dokumentalną i fotoreportaż na Uniwersytecie Warszawskim.

Kawalerowie Błotni – grupa artystyczna powstała w 2001 z inicjatywy Jerzego Kornowicza. Łączy tradycję free jazzu z muzyką intuicyjną i komponowaną, a także world music. Nazwa zespołu nie pochodzi od stanu cywilnego, ale, jak twierdzą muzycy, od „szarży i przynależności”, na wzór np. Kawalerów Maltańskich.
Od roku 2003 grupa działa w stałym sześcioosobowym składzie, do którego należą grający kompozytorzy, improwizatorzy i muzycy alternatywni. Współpracowała w ciągu kilkunastu lat z ponad 50 muzykami gościnnymi. Kawalerowie Błotni łączą brzmienie instrumentów akustycznych (klasycznych i dawnych) ze śpiewem oraz instrumentami elektronicznymi, takimi jak groovebox, syntezatory czy samplery.
Kawalerowie Błotni  występowali na festiwalach takich jak Warszawska Jesień, Chopin i jego Europa, Musica Polonica Nova, Ad Libitum, Festiwalu Tradycji i Awangardy Muzycznej KODY, również poza granicami Polski, w Bukareszcie, Lwowie, Moskwie, Berlinie, Mińsku, czy Brukseli. Występują też w nietypowych okolicznościach, np. w lasach czy na łąkach.
W swoich improwizowanych programach koncertowych wykorzystują jako inspirację np. muzykę Chopina i Lutosławskiego (Archipelag Chopin/Lutosławski), piosenki popularne (Śpiewnik kawaleryjski), ludowe mazurki (Prosto z pieca), tożsamości europejskich miast (Sonosfera) albo wschodniego pogranicza Polski (Sen o Podlasiu). Stworzyli ponad 30 różnych form koncertowych odwołujących się do improwizacji, scenariuszy audiowizualnych i partytur graficznych adresowanych do różnych odbiorców, także dzieci ( Dźwięki z kapelusza). Mają na koncie kilka oper intermedialnych, np. do tekstów Josifa Brodzkiego („Pieśń niewinności i doświadczenia”), czy Juliusza Verne („Podróż do wnętrza ziemi”). Uprawiają też swoiste traktaty muzyczne, nazywane Archipelagami – Archipelag Lutosławski, Andriessen czy Archipelag Witkacy. Występowali z dużymi zespołami orkiestrowymi, w tym z Orkiestrą Akademii Muzycznej Fryderyka Chopina (ABLANATANABLA) i Big-Bandem Bednarska (Great Spinning).
Muzycy grupy od 2004 roku prowadzili Ogólnopolski Skup Dźwięków Nowych i Używanych – coroczne warsztaty improwizacji i komponowania na żywo.