TU/TAM

Faza Dance Company zaprasza na spektakl, którego celem jest ochrona wrażliwości i wolności spojrzenia. Zaczynając od konkretnych, często pomijanych obiektów przestrzeni, chcemy przekroczyć ich fizyczność i wejść w sferę doświadczeń wewnętrznych. Monologi i działania ruchowe powstały jako efekt długotrwałego patrzenia. Procesu, w którym rzeczy ujawniają swoje znaczenie.
Spektakl odbędzie się w przestrzeni za Teatrem, obok Topoli wciśniętej w komunalny kąt. Częścią wydarzenia będzie także możliwość podpisania petycji o objęcie jej ochroną i uznanie za pomnik przyrody.
Bo to, co rośnie obok nas, nie jest tylko tłem.
Jest współobecnością.

°°°

Widzimy odległość, coś co nas dzieli od natury, człowieka, siebie, zrozumienia, zaakceptowania, zmiany. Chcemy zauważać. Dostrzec to co istotne. Istotność jest realna. 
Celem jest istnienie. Bez odległości, a w stałości cyklu. Dnia i nocy, spotkania i pożegnania, wojny i pokoju, zimy i lata. Trzymamy się TU, żeby poradzić sobie TAM.
Przestrzeń wspólna.
Nasza.
Stół ustawiony pośród przyrody.
Nakrywamy, siadamy, zaczynamy.
Rytuał.
Obrzęd.
Ludzie w naturze.
Natura ludzka.
Nie istnieje.
Egzystencja.
Esencja.
Egzystencja poprzedza esencję.
Jeżeli rzeczywiście egzystencja poprzedza istotę, nigdy nie będzie można się usprawiedliwić powoływaniem na naturę ludzką.
Nie istnieje determinizm. Człowiek jest wolny. Człowiek jest wolnością. Esencję trzeba wydobyć.
TU
furtka, topola, wieżowiec, studzienka, roślina w betonie, skrawek taśmy, śmietnik, lampki, brama, niebo.
Rzeczy TU stają się portalem do opisu przestrzeni TAM. Stanisław Łubieński w książce “Drugie życie czarnego kota” patrzy na Warszawę. Klęcząc na kolanach przed ścianami, szukając porostów, leżąc na chodnikach, grzebiąc w szparach, znajduje odpowiedzi na temat zasad działania ekosystemu. Dalej do połączenia czasu i historii miejsca.
TU spotyka TAM
Powstaje przestrzeń.
Miasto przenika się z naturą.
Historie o wzroście, utracie, relacjach, granicach i próbie odnalezienia swojego miejsca. Jesteśmy społeczeństwem mierzącym się z zanikiem.
Trwałość świata, który znaliśmy, przestaje istnieć.
Zmiany klimatu, wojny i nieustanna pogoń za przyszłością oddalają nas od doświadczenia teraźniejszości.
Obserwacja może stać się odpowiedzią.
Oporem.
Może stać się buntem.
Wyborem.
Podejmowanym TU,
żeby iść dalej
i dotrzeć TAM.
TAM daleko.
Aż do nieba.
mojego,
twojego,
jej,
jego,
ich,
więc…
chyba naszego.
Cisza.
Idę sobie.
Dobra,
teraz stop.
Patrzę.